Het begon allemaal in 1983 toen Dave Mustaine Metallica verliet/moest verlaten. Dat heeft hem geen windeieren gelegd want sindsdien is Megadeth een vastgenagelde naam in thrashmetalland. We zijn inmiddels zestien studioalbums verder, met even zoveel oudmuzikanten die in Megadeth hebben gespeeld.
Het laatste wapenfeit Megadeth is dan toch de slotfinale en Dave Mustaine heeft er met gitarist Teemu Mantysaari, drummer Dirk Verbeuren en bassist James Lomenzo een goed afscheidsalbum van gemaakt.
Het album telt tien nieuwe composities en de bonustrack Ride The Lightning uit de tijd bij Metallica. Ik moet zeggen dat het inderdaad ook als bonus gezien kan worden omdat deze versie de kwaliteit van het nieuwe werk bij lange niet haalt.
Ergens ligt er een tweedeling op het album. Er is de sterke thrashkant maar even zozeer neigt Megadeth hier naar onvervalste oldschool hardrock. De singles die al gepresenteerd zijn, benaderen de thrashkant. Tipping Point kwam als eerste en heeft de sterke thrashvibe die Dave Mustaine al jaren uitstraalt. Het ragt, schuurt en overtuigt in een goed rap tempo. Alles is goed opgebouwd, heeft een herkenbaar refrein en in het rappe tempo komt er geregeld een fijne gitaarsolo voorbij. De thrashriff krijgt een mooie wending na drie minuten en is het goed grooven. De singles volgen in eerste instantie het album want I Don’t Care kwam in november uit.
Voor mij een typisch Megadethgeluid met een soort rappend couplet waarin Dave uitstraalt dat hij niet altijd tevreden kan zijn. Dat is helemaal wel het idee bij het beluisteren van het album. Dave lijkt zich druk te maken over een heleboel dingen en hij heeft gelijk. Dirk Verbeuren mag bij I Don’t Care niet achterwege blijven, want zijn drumwerk is een stevige katalysator in het totale geluid. Met de derde single Let There Be Shred nemen we een klein stapje op het album. Het blijft allemaal energieke thrashmetal dat de luisteraar voor zijn kiezen krijgt en je kunt je bijna niet voorstellen dat dit inderdaad het laatste album van de band zal zijn. Let There Be Shred doet qua titel denken aan Let There Be Rock, maar muzikaal heeft het een geheel eigen aantrekkelijk geluid. Dat de heren weten hoe ze de aandacht vast moeten houden blijkt uit de vertraging halverwege. Het houdt je allemaal scherp en de gitaarsolo is daar mede debet aan.
Puppet Parade is vooralsnog de laatste single van het album. Het is allemaal wat zwaarder van karakter maar de thrashrap en riff zijn kenmerkend. Het bouwt zich allemaal op naar een uiterst melodieus refrein.
Het stapje dat we zojuist hebben overgeslagen heet Hey God? Het is het eenzijdige thrashrapgebed waarin Dave zich richt tot God, die blijkbaar toch niet altijd de tijd heeft om te reageren. Dat Dave bezingt dat hij zich zo onzeker voelt wanneer hij alleen op straat is, spreekt boekdelen voor bepaalde groepen in onze hedendaagse maatschappij. Het zou zomaar het anthem voor De nacht is van ons-groep kunnen zijn.
De tweede helft van het album is naar mijn idee iets rustiger van aard en ligt meer in de richting van de hardrock zoals eerder vermeld. In Another Bad Day, dat ogenschijnlijk ook een niet al te positieve boodschap uitdraagt, somt Dave de problemen op die een mens kan ondervinden op een dag. Misschien refereert hij zelf op de afgelopen decennia in de band met de nodige strubbelingen. Het klinkt allemaal wel lekker, zelfs een beetje Motörhead-light.
Dirk Verbeuren is al eerder ter sprake gekomen. In Made To Kill mag hij zich heerlijk uitleven aan het begin totdat het gitaarduo het stokje overneemt. Het is allemaal wat sneller en beweegt zich tussen hardrock en thrashmetal in. Vooral de raggende riffs knallen erin terwijl er aardig met het tempo wordt gespeeld. Via Obey The Call beweegt Megadeth zich meer naar het front met I Am War. Een uiteenzetting van de expansiedriften van onze autocraten in de wereld. En dan sluit The Last Note het album af. Toch wel enigszins emotioneel. De compositie kan gezien worden als de afscheidsbrief van Dave (en Teemu). De band maakt nog één keer gebruik van een klassiek riffgeluid, integreert nog wat Spaans gitaarspel en gesproken woord. Het zou mijn niets verbazen wanneer dit ook het slotakkoord gaat zijn bij de shows dit jaar.
Megadeth is het afscheidsalbum van de band. Verwacht echter geen slap en lauw geluid. Wanneer je zonder kennis het album beluisterd, zou je denken dat dit een band is die nog decennia mee zou kunnen. En dat is misschien ook wel zo. Dit jaar toch nog maar genieten van dit album en de show in de zomer.