Pink Floyd had vroeger wat met Nederland en Nederland heeft wat met Pink Floyd. De concerten van de iconische Engelse rockband in ons land in onder meer Paradiso, Ahoy, het Amsterdamse Bos, het Goffertpark, en de allerlaatste 3 concerten in 1994 in de Kuip in Rotterdam staan dan ook bij velen nog in het geheugen gegrift. En terwijl de idolen van weleer inmiddels nieuwe wegen zijn ingeslagen zijn het de tributebands die het repertoire van hun idolen levend houden. Een van die bands is de Pink Floyd Project.


De Pink Floyd Project is dus een groep muzikanten die zich heeft laten inspireren door de filosofische songteksten en klassieke rockcomposities van hun muziekhelden. Zij touren momenteel met een volledig nieuwe unplugged show, ‘50 jaar Pink Floyd – The Dutch Years’ langs verschillende theaters in Nederland. Op deze vrijdagavond was de 10-koppige band bestaande uit Bert Heerink (lead zanger), Chris Mustamu (lead zanger) Henk Bennen (gitaar), André Becker (gitaar), Wilco Zethof (drums), Paul Bergman (keys), Willem Friso Wielenga (keys), Hans Wijnbergen (saxofoon), Romke de Jong (basgitaar) en Marysa Dijkstra (viool) neergestreken in TheaterHotel de Oranjerie in Roermond. Ze werden daar bijgestaan door Pink Floyd biograaf Wouter Bessels die meewerkte aan de totstandkoming van deze tour.

Als rond de klok van 20.00 uur de zaallichten uitgaan komen de bandleden het podium op en wordt er onder toeziend oog van Wouter Bessels, die gedurende de gehele show verhalen verteld over het wel en wee van Pink Floyd in Nederland, relaxt gestart met Grantchester Meadows dat afkomstig is van het album Ummagumma. Het publiek luistert aandachtig en zit op het puntje van haar stoel. Daarna volgen van het eerste album The Piper At The Gates Of Dawn de nummers Arnold Layne en Astronomy Domine en is de redelijk goed gevulde zaal goed ontwaakt. In een ruim twee uur durende show, die verdeeld is in twee sets wordt het publiek meegenomen op een tijdreis door het gehele oeuvre van Pink Floyd, waarbij veel nummers in een verrassend nieuw jasje worden gestoken. Nummers als Echoes, Money, Time, The Great Gig In The Sky, Shine On Your Crazy Diamond, Wish You Where Here, Another Brick In The Wall, Mother en Brain Damage worden hier vanavond dan ook op een fantastische wijze ten gehore gebracht. Ter aanvulling van de muziek werd er op een scherm achter de muzikanten prachtige beelden getoond.

Het laatste nummer van de reguliere set is het prachtige On The Turning Away van het album A Momentary Lapse Of Reason, en vraagt na afloop van het nummer gitarist André Becker het publiek om een gunst. Het publiek werd gevraagd te gaan staan en zo hard als mogelijk de woorden Hammer en Tear Down The Wall te scanderen zodat daar audio opnames van konden worden gemaakt. De band gaat die opnames gebruiken als onderdeel van hun nieuwe show, The Wall 40 Years, waarvan de première op 30 november a.s. in de MartiniPlaza in Groningen is. Afgesloten werd het met het fenomenale Comfortably Numb van het album The Wall, waarin Henk Bennen als sologitarist een keer lekker elektrisch vlammen mag. En dat wordt door het publiek beloond met een minutenlang applaus. Daarna stappen alle bandleden naar voren om het nummer Outside The Wall ten gehore te brengen, en gaan ze nadat ze door Wouter Bessels aan het publiek zijn voorgesteld een voor een het podium af. En hiermee komt er een heel mooi einde aan een grandioze avond waarbij ik met enige regelmaat het kippenvel dik op de armen had staan. Hier werd een meer dan uitstekende muzikale presentatie neergezet. Zowel de heren als de dame zijn geweldige muzikanten die respectvol en op een gepassioneerde manier alle grote hits ten gehore brachten. Wat een topband!