Onlangs kwam het tweede album uit van de jonge heavy metal band Tailgunner, Midnight Blitz. De invloeden van de jaren tachtig zijn daar duidelijk op te horen. Ik spreek met gitarist Rhea en bassist Bones over 80’s heavy metal, films, invloeden, creativiteit en ambitie.
Ik vind het fascinerend: ik ben opgegroeid in de jaren 80, jullie niet. Toch ademt alles wat jullie doen die periode – van heavy metal tot artwork. Waar komt die sterke 80’s-connectie vandaan?
Rhea: “Dat komt eigenlijk uit meerdere dingen samen. Toen ik bij de band kwam, en ook toen Tom de band begon, zocht hij mensen met dezelfde muzikale achtergrond. We zijn nooit bij elkaar gaan zitten met het idee: we moeten klinken als dit of dat. De muziek ontstond heel natuurlijk en organisch. Hetzelfde geldt voor de branding en de artwork: die moeten weerspiegelen wat je hoort. Dat groeide allemaal vanzelf.”
Dead Until Dark heeft duidelijke verwijzingen naar The Lost Boys. Zijn jullie grote fans van 80’s-films?
Bones: “Absoluut. Media uit die tijd had zoveel creativiteit, karakter en hart. Natuurlijk komen er nu ook nog goede films uit, maar alles wat uit die periode is blijven hangen, voelt uniek. Dat maakt het moeilijk om er géén fan van te zijn. Achter die Lost Boys-invloed zit wel een mooi verhaal. We schreven de muziek rond september 2023, aan het begin van de Guns For Hire-tour. De lyrics liet ik bijna een jaar liggen, omdat het een lastig nummer was om tekst voor te schrijven, het was commerciëler en radiovriendelijker dan onze andere songs. Op een dag zat ik thuis met mijn gitaar, en links van me hing een enorme Lost Boys-poster aan de muur. Die staarde me letterlijk aan. Uiteindelijk dacht ik: oké, misschien is dit gewoon het onderwerp voor deze track. Die poster hing daar permanent, dus uiteindelijk heb ik eraan toegegeven.
Wat zijn jullie favoriete 80’s-films?
Rhea: “The Goonies en Karate Kid. Ik heb die nieuwe serie ook gezien. Die is wel heel cheesy. Leuk, maar het haalt het niet bij het origineel. Daarom hoop ik ook dat er nooit een Goonies-remake komt.”
Bones: “Voor mij is Blade Runner een van mijn favoriete films ooit. Die had ook veel invloed op dit album. En Blade Runner 2049 is een van de zeldzame sequels die het origineel echt eer aandoet – misschien zelfs het verhaal verbetert.”
Jullie werkten samen met KK Downing. Hoe was dat?
Rhea: “Fantastisch. Priest is een van mijn favoriete bands, dus hem in de studio hebben was echt bijzonder. Hij let op details waar wij soms overheen zouden kijken. Geen detail is te klein voor hem – dat hebben we echt geleerd.”
Bones: “Hij hoorde onze eerste EP al heel vroeg en was eigenlijk een van onze eerste fans. Hij zei zelfs dat hij al sinds de vroege Def Leppard-dagen wachtte op een band als wij uit de UK. Dat was een enorme bevestiging. Twee nummers zijn echt door hem beïnvloed: Midnight Blitz en War in Heaven. Hij gaf zelfs de titels en moedigde ons aan om ook een ballad te schrijven.”
Ik zou durven stellen dat Midnight Blitz ‘de beste Judas Priest-song die zij nooit hebben geschreven’.
Bones: “Dat was het laatste nummer voor het album. We voelden dat er nog iets ontbrak. Ik wil altijd één nummer per plaat dat alles samenvat waar de band op dat moment voor staat. Dit nummer gaat over het bandleven zelf, geïnspireerd door Rock and Roll Outlaw van Rose Tattoo. Midnight Blitz is de show, het nachtleven, met je vrienden dronken aan de bar staan. Het is alles wat dat ene grote moment kan zijn. Het vat samen wat het betekent om in 2026 metalhead te zijn.”
Jullie artwork en kleding zijn heel uitgesproken heavy metal. Hoe betrokken zijn jullie daarbij?
Bones: “Heel erg. Ik bedacht het concept voor de albumcover en we werkten samen met Death by VHS, een artiest die normaal alleen horrorfilms doet. Hij had nog nooit met een band gewerkt. We houden enorm van horror-artwork uit de jaren 50 tot 80, vooral B-movies en John Carpenter-vibes. Dat wilden we vastleggen. Ook met merch zijn we super hands-on. We vinden het juist leuk om de visuele identiteit zelf te bepalen. Ik ben daar ook veel te veel controlfreak voor om dat los te laten.”
Jullie stage outfits hebben ook een upgrade gehad.
Rhea: “Dat was heel bewust. Met dit tweede album wilden we laten zien dat het een nieuw tijdperk is, muzikaal én visueel. We hebben veel nagedacht over de outfits, want het slaat nergens op om betere muziek te maken maar er hetzelfde uit te blijven zien.”
Bones: “Ik hou ervan als je aan de look van een band kunt zien in welke era ze zitten. Kijk naar Judas Priest: elke periode ziet er anders uit. Dat willen wij ook blijven doen.”
Luisteren jullie zelf alleen naar 80’s metal?
Rhea: “Nee, helemaal niet. Ik luister naar van alles. Ook moderne bands, indie, shoegaze.”
Bones: “Precies. De 80’s-bands die we bewonderen waren zelf ook vernieuwend. Ze bleven zich ontwikkelen. Dat willen wij ook doen, niet alleen iets kopiëren, maar zelf die helden zijn voor een nieuwe generatie.”
Zien jullie jonge fans via jullie met metal in aanraking komen?
Rhea: “Ja, zeker. We zien veel jonge mensen bij onze shows, ook veel jonge vrouwen. Ik heb vaak gehoord: door jullie wil ik gitaar leren spelen. Dat is echt bijzonder.”
