Tijdens Dynamo Metal Fest spraken wij met Inherited, een jonge thrashband die de klassieke agressie van de jaren tachtig combineert met een moderne insteek. In een zonnig Eindhoven vertelden de bandleden over hun ontstaan, hun invloeden en hun toekomstplannen.
Voor de mensen die jullie nog niet kennen: hoe is Inherited begonnen?
Eigenlijk heel simpel: we waren vrienden die allemaal dezelfde platen draaiden. Denk aan Slayer, Exodus, Testament, maar ook wat modernere invloeden zoals Power Trip of Havok. We jamden in een kleine oefenruimte, zonder het idee dat het meteen serieus hoefde te zijn. Maar toen de eerste nummers ontstonden, voelden we allemaal: dit is meer dan zomaar een hobby. Het klikte muzikaal en persoonlijk, en dat was de start van Inherited.
Thrash wordt vaak geassocieerd met de jaren tachtig. Jullie worden ook wel eens vergeleken met de grote namen uit die tijd. Hoe kijken jullie daar zelf naar?
Natuurlijk is dat een enorme eer. Wij zijn opgegroeid met die bands. Het is de muziek die ons überhaupt heeft doen besluiten een instrument op te pakken. Maar we proberen altijd te vermijden dat we alleen maar een kopie worden.
Wat wij willen doen, is die energie en agressie in een nieuw jasje steken. We leven nu in een totaal andere tijd dan in 1986. De problemen waar mensen nu tegenaan lopen zijn anders, maar de woede en frustratie die je in thrash kwijt kunt, die is nog net zo relevant. Thrash is voor ons geen museumstuk maar een uitlaatklep.
Jullie stonden vandaag op Dynamo Metal Fest. Hoe was dat?
Dynamo is legendarisch. Als je in Nederland of België een metalband bent, dan weet je wat Dynamo betekent. Voor ons voelde dit als een soort thuiskomst in de scene.
Het publiek was fantastisch – veel energie, veel moshpits, veel interactie. Dat is precies wat je wilt als thrashband. Je schrijft die riffs om mensen in beweging te krijgen, en als dat lukt, weet je: dit werkt.
We waren eerlijk gezegd ook best zenuwachtig. Het is toch een groot podium en je deelt de dag met gevestigde namen. Maar zodra het eerste nummer startte en het publiek losging, viel die spanning weg. Dat gevoel, dat iedereen samen in de muziek opgaat, dat is waarom we dit doen.
Jullie teksten zijn maatschappijkritisch. Waar halen jullie inspiratie vandaan?
Thrash is altijd verbonden geweest met kritiek op de maatschappij. Bands als Megadeth of Sacred Reich schreven over politiek, oorlog en sociale ongelijkheid. Wij voelen dat nog steeds.
Onze nummers ontstaan vaak vanuit riffs – thrash leeft van de gitaar. Maar zodra de basis er ligt, praten we over de boodschap. We hebben het over frustraties die iedereen kent: ongelijkheid, de druk van social media, het gevoel dat de wereld steeds sneller draait en dat je achterblijft.
We willen geen preken, maar wel iets meegeven. Thrash moet schuren en wakker maken. Je mag er op los headbangen, maar er zit ook inhoud in.
Wat zijn de grootste uitdagingen voor een jonge thrashband in deze tijd?
De grootste uitdaging is zichtbaarheid. Er zijn zóveel bands en iedereen wil gehoord worden. Thrash is bovendien geen genre dat standaard op de radio komt, dus je moet jezelf in de kijker spelen via shows en social media.
Daarnaast is het praktisch soms lastig. We hebben allemaal banen of studies, en dan moet je repeteren, opnemen en toeren combineren. Maar dat hoort erbij. Thrash is DIY, altijd geweest.
Het mooie is: als je eenmaal speelt, merk je dat thrash nog steeds mensen raakt. Jongere fans ontdekken het via internet, oudere fans zien er een herleving in. Op die manier brengen we generaties samen.
Er wordt wel eens gezegd dat thrash vooral nostalgie is. Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Dat horen we vaak, maar we zijn het er niet mee eens. Natuurlijk, veel fans hebben hun eerste thrashplaten in de jaren tachtig gekocht. Maar dat betekent niet dat het genre alleen in het verleden thuishoort.
Kijk naar hoe de wereld nu in elkaar zit. Mensen zoeken uitlaatkleppen voor hun frustraties. Thrash is rauw, snel en direct – dat past perfect bij deze tijd. Wij willen bewijzen dat thrash nog steeds relevant is, niet alleen als retro-act maar als hedendaagse muziek.
Hoe belangrijk zijn festivals als Dynamo voor jullie groei?
Heel belangrijk. Een festival als Dynamo geeft ons de kans om een groot publiek te bereiken dat ons misschien nog niet kent. Je speelt voor mensen die voor de headliners komen, maar die onderweg nieuwe bands ontdekken.
Daarnaast is het inspirerend. Je deelt de dag met grote bands, je ziet hoe zij werken, hoe ze zich voorbereiden, hoe ze het publiek bespelen. Daar leer je als jonge band enorm veel van.
Het is ook motiverend: als je op zo’n podium staat, denk je automatisch groter. Het smaakt naar meer.
Wat zijn jullie toekomstplannen?
Kortetermijn: veel spelen. We willen zoveel mogelijk podia doen, van kleine clubs tot grotere festivals. We zijn bezig met nieuwe muziek, die nóg intenser en gevarieerder zal zijn.
Langetermijn: een Europese tour zou geweldig zijn. En natuurlijk dromen we van een volwaardig album dat internationaal wordt opgepikt. Maar stap voor stap – elke show, elke release brengt ons dichter bij dat doel.
Tot slot, wat willen jullie meegeven aan de lezers van Rockportaal?
Steun jonge bands. Kom naar de shows, koop een shirt, praat erover met je vrienden. Muziek leeft alleen als er een community achter staat. Thrash is niet dood en zal ook niet doodgaan – daar zorgen wij voor.