Het nieuwste product van onze Oosterburen mag er weer zijn. Dertien stevige nummers die weer helemaal in de lijn van de verwachting liggen.
In 1998 zijn zanger/bassist Mat Sinner en zanger Ralf Scheepers een weg ingeslagen die ze tot anno nu gevolgd hebben. Resultaat is een dertien tracks tellend album met nummers zoals je deze graag wilt horen van Primal Fear. Er is na al die jaren nog geen spoortje van sleur of roest. Het is meer van hetzelfde maar toch verschillend genoeg in vergelijking met voorgaande albums.
En dat is mooi, een band die toch steeds weet te verrassen, daar gaat het om. Met de nummers The Hunter en Destroyer wordt het nieuwe album stevig afgetrapt. Ruige licks en stevige drumbeats worden afgewisseld met uitgerekte gitaarsolo’s. De rauwe vocalen van Scheepers maken de nummers perfect af.
Met het nieuwe album sluit Sinner een moeilijke periode af. Door gezondheidsproblemen verliep niet alles zoals hij graag wilde. Na een tour met hun rockbroeders van U.D.O. werd het tijd voor een nieuw album. Er werd gestart met het schrijven en ondertussen veranderde ook de samenstelling van de band. De band heeft nu twee nieuwe gitaristen,Magnus Karlsson en Thalia Bellazecca. Daarnaast heeft voormalig tourdrummer André Hilgers de stap gezet om nieuw lid van de band te worden.
Karlsson heeft zijn steentje bijgedragen aan de composities en het resultaat was dat de band uit maar liefst 25 nummers kon kiezen. De band had ineens een luxe probleem. Nummers als Far Away en Tears Of Fire moeten zeker genoemd worden, als ook het rustige Eden, een lange ballad van ruim zeven minuten. Met Scream en Crossfire zet de band twee harde uptempo nummers neer waarna het album rustig en intiem eindigt met het prachtige A Tune I Won’t Forget.
Het mag duidelijk zijn dat deze band nog lang niet uitgeblust is. Een voortreffelijk album met dertien sterke nummers, een aanrader. Voor de maand oktober staat er een tour door Zuid Amerika op de agenda, in november doet de band nog een live show in Manchester.