In 2021 lanceerde Sun Of The Suns het debuut TIIT. Het drietal heeft met Entanglement een mooi vervolg op de markt gebracht half december. Evenals op het debuut fungeert Francesco Paoli (Fleshgod Apocalypse) als drumgast/gastdrummer en dit doet hij met verve. Simone Mularoni heeft zich voor dit tweede album toegewijd op het productie en mixproces.
De basis van technische deathmetal met progressieve grooves is nog altijd aanwezig op het nieuwe album, maar ik moet zeggen dat het allemaal goed toegankelijk is blijven klinken. Met Wanderer Of The Cosmos wordt de spanning mooi opgebouwd met een laaggestemd intro dat de opwarmer is voor On The Last Day Of Earth. Hier gaat Sun Of The Suns goed los. De gitaartandem van Marco Righetti en Lucovico Gioffi is aan elkaar gewaagd en zijn de voortrekkers voor het uitstekende stemgeluid van Luca Scarlatti. Zwaar en melodieus krijg je een tsunami aan deathmetal voor je kiezen, maar de kracht van Sun Of The Suns ligt zeker in de veelzijdigheid die hier al aanwezig is. Halverwege wordt er gas teruggenomen en ligt de focus op de gitaarmelodie. Op de achtergrond laat Francesco zich niet onbetuigd en houdt de zaag scherp.
Bij de start van Epehermeral, Ethereal, Eternal mag je kort op adem komen voordat de Italiaanse wals een versnelling hoger wordt ingesteld. Maar deze is er niet constant. Al gauw verandert het karakter meer naar een innemend stuk deathmetal waarin de gitaarmelodie bijna lieflijk voorbij komt en Luca zijn teksten, wel gruntend, als een sprookjesverhaal declameert. Het tempo wordt mede bepaald door het gitaarspel dat gaandeweg het centrale punt lijkt te zijn van deze compositie. If I Could Hold The Sky ligt muziektechnisch sterk in het verlengde van de voorganger, tot na een minuut duidelijk wordt dat er een sterk riffgeluid ingebed ligt. Een riffgeluid dat binnen het progressieve genre ook goed zou passen.
Sun Of The Suns is niet vies van kleine uitstapjes, zo blijkt. One With The Sun start dan ook heel gemoedelijk, maar bloed gaat ook hier waar het niet kan gaan en de deathmetalbasis is alweer snel gevonden. Het meer melancholische karakter blijft echter als een sluier over de compositie heen hangen en geeft One With The Sun meer diepte en schoonheid mee. Voor mij geldt One With The Sun en het daaropvolgende instrumentale Wanderer Of The Unknown als een soort breekpunt op het album. De laatste drie composities hebben nog meer diepgang en variatie in zich en ook de speeltijd is aanzienlijk toegenomen.
Het tweede gedeelte van het album gaat van start met Please, Blackout My Eyes. Een compositie die enorm aanspreekt door de kracht, de scherpte en de veelzijdigheid binnen het deathmetalgenre. Evenals One With The Sun is deze compositie meeslepend van aard en zorgt voor een sterke emotionele ervaring. Prachtige stukken metal worden afgewisseld met meer gevoelige stukken waarin de solo van Marco Righetti mooi is neergezet.
Met The Void Where Sounds Ends Its Path overtreft Sun Of The Suns zichzelf enorm. Deze compositie raakt me op alle fronten. In ruim zes minuten zoekt de band het complete metalspectrum af naar goede invalshoeken en de band weet dit allemaal samen te smeden tot een gevarieerd stuk muziek waarbij je continu uitgedaagd blijft om zeer aandachtig te luisteren. Daar doet de band met het titelnummer Entanglement nog een schepje bovenop. Het start allemaal rustig, totdat de zonnestorm losbarst en de complete versterkermuur tot het uiterste wordt gedreven waarin drummer Francesco zijn kunsten mag etaleren. De uitersten liggen nog verder uit elkaar en de riffs spreken enorm tot de verbeelding. Zanger Luca volgt ze netjes en gedwee en geeft het geheel daardoor zeker meer cachet. Je wordt heen en weer geslingerd en op en neer gegooid in deze ferme afsluiter. Sterk staaltje deathmetal moet ik zeggen.