Naast de albums die hij uitbracht met zijn band Life Of Agony heeft frontman Keith Caputo ook een aantal solo-albums uitgebracht. Eind jaren ’90 had de Amerikaanse zanger de band even tijdelijk vaarwel gezegd en werkte met een aantal andere muzikanten aan een heus debuutalbum en zo geschiedde het dat op 21 oktober 1999 het album Died Laughing het levenslicht zag. Nu, iets meer dan 25 jaar later, staat de zanger stil bij deze release met een tour langs diverse zalen door Europa. Zo ook bij de Paarse Zaal van Doornroosje in Nijmegen.
Het was overduidelijk wie er vanavond in de kleinere zaal van Doornroosje zou komen optreden vanavond. Overal doken er shirts op van zijn band Life Of Agony, waarbij er shirts opdoken van al wat langer geleden, de diehard fans zijn hun idool altijd blijven volgen en waren ook vanavond dan ook erg nieuwsgierig of de nummers van Died Laughing nog steeds zoveel impact hadden als destijds. En ook of het muzikaal allemaal kon worden waargemaakt.
Alvorens men antwoord kreeg op deze vraag was het aan het Poolse voorprogramma om de zaal op te warmen. Doornroosje kreeg een flinke dosis metal voor de kiezen die werd uitgevoerd door de band Serpents. Deze formatie uit Szczecin ging enthousiast van start en combineerde diverse hardere muziekstijlen, haalde een drukke lichtshow van stal en had ook nog eens wat visuals om de show nog meer gestalte te geven. De special effects bleken echter niet genoeg om een overtuigende show neer te zetten. Bij aanvang van hun optreden kreeg de band nog het voordeel van de twijfel. Zo zagen we hoe de frontman nog probeerde de zaal mee te krijgen, maar niet veel later bleek dat zowel de muzikanten en de frontman wel erg leunden op de backingtrack die te horen was. En ook die was niet heel best, zo was de zang wel behoorlijk overdubbed en hoorden nog meer geluiden die niet door Serpents werden voortgebracht. De metalshow had misschien nog gepast bij een Life Of Agony-show maar niet bij het solo-materiaal van Keith Caputo. Dat was ook te merken bij het publiek, want eigenlijk de enige die echt uit zijn dak ging was de overijverige lichtman.
Iets voor half tien doofden de lichten voor de tweede maal in Doornroosje en was het tijd voor man-of-the-hour Keith Caputo, die vanavond aftrapte met Honey Comb, wat ook de openingstrack was van het album Died Laughing. De techniek moest tijdens deze openingstrack nog wel even aan de bak om alles wat meer te finetunen, maar niet veel later klonk het geheel al wat beter, ware het niet dat de gelegenheidsformatie die naast frontman Keith Caputo bestond uit gitarist Ryan Oldcastle, Life of Agony gitarist maar nu basgitaar Joey Z en drummer Jochem van Rooijen ook nog even op gang moest komen. Zoals bekend zou deze avond in het teken staan van het debuutalbum Died Laughing en als nel werd ook duidelijk dat het album in chronologische volgorde gespeeld zou worden. De fans zouden dan ook exact kunnen weten hoe het eerste gedeelte van de set eruit zou komen zien en hoorde n helaas ook hoe Keith Caputo aan het ploeteren was aan het begin van de set. Al snel werd duidelijk waarom, bij een show een dag ervoor in Ghent was Keith onwel geworden en had hij het optreden voortijdig moeten staken en de angst om nu ook te moeten afhaken bekroop hem. Daarnaast bleek het vertolken van de nummers van Died Laughing toch nog behoorlijk wat emoties naar boven bracht die hem zichtbaar ontroerde. Hij pinkte wat tranen weg en vertelde wat hij in die tijd, maar ook de afgelopen jaren allemaal had moeten doorstaan, maar ook hoe gelukkig hij zich nu voelde.
Het publiek in de zaal luisterde aandachtig en soms was het dan ook soms wel heel erg stil. Iedereen wou horen wat de Amerikaan te zeggen had en uiteraard draaide het ook om de muziek. Nummers zoals Selfish en New York City gingen erin voor zoete koek, maar niet elke track was raak. Wel zong het publiek zachtjes mee op Home en ging op Cobain (Rainbow Deadhead) mee terug naar de jaren ’90 toen er nog werd gedacht dat de Nirvana-frontman vermoord zou zijn. Helaas zag ditzelfde publiek ook dat het niveau wel wat kabbelde vanavond. Zo waren de momenten dat Joey Z en Ryan Oldcastle elkaar opzochten oorstrelend, maar ook leek men samen even de draad kwijt te zijn. Kieth vertelde dat de heren een paar dagen een huisje hadden gehuurd om samen te repeteren, maar misschien hadden ze toch nog iets meer tijd mogen pakken. Gelukkig had Keith een vergevend publiek voor zich, wat zelfs aandachtig bleef luisteren naar levenslessen, naar zijn gebruik van paddenstoelen, het dealen met verslavingen en levensvragen, waarna sommigen toch echt opriepen om na zoveel minuten toch weer eens een nummer te spelen.
Het optreden van Keith Caputo in Doornroosje zou dan ook niet in de boeken gaan als een van de beste solo-optredens, maar wel wat het bijzonder om het gehele album weer live te mogen horen. Zo bleek de afsluitende track Brandy Duval wel een schot in de roos, wat dan ook werd gewaardeerd met een luid applaus. Met het vertolken van het gehele Died Laughing-album was het nog niet gedaan in Nijmegen. Zo trokken de heren ineens Would? van Alice In Chains van stal en dat zorgde ook meteen voor een opleving in de zaal. Daarnaast mocht een nummer van Life Of Agony niet ontbreken en sloten de heren met Troubles Down deze speciale avond af in Doornroosje.