Het stevig rockende Australische gezelschap rond “The Imperial Priestess” heeft weer een nieuwe plaat uitgebracht; deze nieuwste van The Neptune Power Federation is getiteld Mondo Tomorrow. Muzikaal blijft de basis wel sterk seventies, maar de verhaallijnen gaan nu niet over de avonturen van de Imperial Priestess in een historisch verleden, maar zoals de titel reeds voorspelt, wordt er een duik in de toekomst genomen.
De band knalt er werkelijk heerlijk in met de sterk aan high energy rawk ‘n’ roll gelinkte uptempo rocker en titeltrack Mondo Tomorrow (na een misschien net iets te lang gesproken intro). Fijne riffs, pakkende hooks, een hele goede timing en met een heerlijk stukje gruizigheid en toch hoog oorwurm-gehalte. Daar waar voorganger Goodnight My Childeren me bij vlagen eigenlijk soms net iets te Amerikaans of zelfs poppy klonk, kan deze me direct weer helemaal grijpen. Ook het navolgende Grip Of Death heeft een pakkende groove, en gaat halverwege voor de bonuspunten; een wervelend seventies acid tafereel, met mooie bijdragen van de alle instrumenten. And The Bones Decay doet me sterk aan de eerste hardrock periode van Sweet denken; messcherpe hardrock riffs gecombineerd met teenybobber glamrock melodielijnen. In de tweede helft zijn zelfs nog wat prog elementen en lekkere gitaarbijdragen te horen.
Onder begeleiding van passend keyboard en smerige lead licks, kan de donkere, dreinende riff van Living In The Gutter, de luisteraar daadwerkelijk meenemen naar muzikaal naargeestig oorden. Even een meer opbeurend seventies glam deuntje met Mindcontroller, en dan kan er weer een meer veelzijdig, ietwat bevreemdend stuk, a la Cybernetic Times tegenaan. Het mooi opgebouwde Rhapsody In Blue met leuke details in de arrangementen en een veel te kort solo momentje (had ook in die staccato beukende momenten doorgetrokken mogen worden) is dan alweer de één na laatste track. Hekkensluiter The Barbarian Dominion is niet overal duidelijk of het nu lieflijk wil zweven of spooky psychedelisch dreinen. De solomomenten van de gitaar zijn wel weer bijzonder smakelijk gelukkig. Met alleen de afsluiter die me iets minder aanspreekt, is dit album toch weer als totaal absoluut een toppertje.