Het is alweer vier jaar geleden dat Confessions Of A Traitor mij met het album Punishing Myself Before God Does wist te vermaken met de metalcoremuziek. En ook op het nieuwe album This Pain Will Serve You krijg ik dat heerlijke gevoel weer helemaal terug. Zelf zegt de band over het album:
“Gedreven door persoonlijke demonen, onwrikbaar geloof en veerkracht, zet de band pijn om in kracht en creëert muziek die duister, meedogenloos en toch hoopvol is. “This Pain Will Serve You” is een getuigenis van strijd en overleven – het transformeren van lijden in kracht en verlies in iets blijvends. Dit is meer dan een plaat; het is catharsis, een strijdkreet voor iedereen die zijn eigen gevechten voert.”
Daarmee weet COAT uit Londen precies de vinger op de zere plek van onze maatschappij neer te leggen. Het geloven in jezelf terwijl er zoveel ellende om je heen, maar ook in jezelf, plaatsvindt.
Met Starve gaat de band vet en krachtig uit de startblokken. Deze relatieve korte compositie zet wel meteen de toon en dat weet de band vast te houden in Fatal Frame. Een compositie die een goed tempo heeft en al gauw door een fraaie breakdown gesierd wordt. Het refrein is goed en de zang an Stephen MacConville staat vol van emotie. Dat weet hij mooi te gebruiken in de sterke muzikale basis. Dit is stevige metalcore zoals het naar mijn idee bedoeld is. Krachtig, melodieus en barstensvol mooie wendingen. Zo’n wending vind je meteen terug bij het intro van Doomsayer, dat vanuit enkele pianonoten plots van 0 naar 100 vliegt. Het geluid ligt mooi in het verlengde van Fatal Frame. De riffs zijn netjes en strak neergezet door Jack Darnell terwijl Seb Olward intussen zijn drumvellen teistert. Ook hier liggen de krachtige coupletten en de melodieuze refreinen naast elkaar als twee tegenstrijdige geliefden op één matras. Bij Midnight Sun is het niet anders, hoewel de herhaling hier wel wat vraagt van de luisteraar. Het zou beter geweest zijn om net als bij Starve de tijdsduur wat in te korten.
Halverwege word ik omver geblazen door Still Haunted. In alles een geweldige metalcorecompositie. Het is aantrekkelijk neergezet, erg toegankelijk in een aangenaam tempo. De balans tussen clean vocals en grunts is perfect en het is zo’n compositie die meteen live de handjes in de lucht krijgt. Dat gevoel komt terug bij Hail Mary. De muzikale achtergrond is vrij ingetogen terwijl de zang van Stephen een enorme powerboost. Na twee minuten gaat COAT nog eens flink de diepte in maar daarna kunnen de handjes weer rustig heen en weer zwaaien. Met deze manier van opbouw is COAT te plaatsen in het rijtje van Of Mice & Men en Annisokay om er een paar te noemen.
Natuurlijk is het niet alleen maar een fikse pot herrie die je trommelvliezen doen lachen. Love You Left Behind heeft een meer rustig karakter en kan daarmee als single het publiek naar zich toetrekken.
Hadden we het bij Still Haunted over de balans. Die is in Noble Bloom wellicht nog beter neergezet. De contrasten tussen melodie en kracht liggen verder uit elkaar waardoor er een meer gevarieerd muziekbeeld ontstaat. En gaandeweg het album blijkt die variatie steeds voor een mooie impuls te zorgen. Wat in Let Me Consume Me opvalt is de groove die helaas veel te kort duurt. Dat mag de band van mij best oprekken.
Het einde naderend zet de band The Sins I’m Yet To Answer For mooi in. De start is goed en de snelheid wordt langzaam opgevoerd tot het moment dat de band teruggrijpt naar de basis. Confessions Of A Traitor sluit dit uitstekende album af met nog een energiek muzikaal cadeau in de vorm van Half Life. Hier kan de band live op de waardering van het publiek rekenen, dat weet ik zeker. Nog één keer mag je genieten van snelle energieke metalcore inclusief vette breakdown. Half Life kan misschien zelfs gezien worden als de grote broer van de rest. Het herkenbare geluid komt mooi tot zijn recht in een beproefd metalcorekarakter.
This Pain Will Serve You is een energiek cadeau. Een muzikale thuisbatterij die betaalbaar is en je van voor tot achter weet mee te nemen.