Soms kom je een onbekend bandje tegen bij een concert, waar je spontaan goede zin van krijgt en na afloop direct een album (vinyl in mijn geval) mee naar huis wilt nemen. Dan kan je thuis nog eens lekker nagenieten. Zo’n bandje is Sweet Electric geweest op het Denim & Lightning Festival in Oberhausen, vorig jaar.
De muziek is op zich niet zo heel bijzonder, maar is wel heel behoorlijk gevarieerd en goed uitgevoerd. Zo kun je onder andere retro hardrock met een scheut glam, een vleugje sleaze, en wat funky en creatieve nineties indie elementen (en nog een handvol andere invloeden), in een punky attitude qua energieke uitvoering ervaren. De titel van deze nieuwe plaat verraadt ook direct het catchy en bijna poppy gehalte van de muziekjes. De productie is bij vlagen wel wat gladjes (Somewhere In The Middle is wel op het randje), maar gelukkig heeft het merendeel van de tracks genoeg scheur, bite en kartelrandjes.
Tien nummers staan op dit album. Sick In The Head opent energiek en pakkend met een mix van uptempo hardrock en poppy punkrock, waarbij de indrukwekkende spraakwaterval van de zanger en wat verrassende Spaans aandoende invloeden direct indruk maken. De vrolijke glam-rocker Mexico is een oorwurm met passende koortjes, terwijl een stamper als These Guns live ongetwijfeld een zaal vol headbangende rockers oplevert (ook heel fijn soleerwerk overigens). Nog meer “gewoon” stevige rockers zijn aanwezig in de vorm van D34D en Long Way Back (zie onderstaande video). Get Up heeft zo’n opzwepende rockabilly drive waarbij een heuse contrabas niet misstaan zou hebben en uitsmijter Psycho is een bijzonder mengelmoesje van sferen, dat volgens mij precies past bij de muzikale interpretatie van het thema, door deze band. Misschien is deze band in eerste plaats toch nog steeds een echte live-band en zou ik de muziek van Sweet Electric niet zo hoog waarderen, als ik nog nooit live had gezien, maar ja, dat gebeurt mij wel vaker. Mochten ze in je buurt komen; een echte aanrader om te gaan bekijken!
Ondergetekende heeft genoten van dit album. Dat eerder genoemde nagenieten van de muziekjes is er destijds na dat optreden trouwens nooit van gekomen; het album was toen alleen verkrijgbaar op CD. De elpees lagen zo’n beetje klaar bij de perserij, maar die ging failliet; een behoorlijke tegenslag voor de band. Er schijnt nu trouwens wel een nieuwe poging op stapel te staan, om ook het debuutalbum van Sweet Electric toch ook op vinyl te laten verschijnen: hulde! Kan ik met enige vertraging direct van twee albums van dit fijne bandje gaan genieten.