Ik ben geen gamer, maar Serena Cherry is dat zeker wel. Naast dat ze in het onlangs ter ziele gegane Svalbard speelde schrijft ze zelfs over games, zoals te lezen in dit interview met haar. Met haar solo-project gaat de liefde voor games en metal hand in hand. Dit is de opvolger van het op de game Skyrim-gebaseerde Wretched Abyss. Dit keer liet ze zich inspireren door de Elden Ring game.
Hoe knap is het dat Serena in haar eentje alle instrumenten weet te bespelen én voor de krachtige zang weet te zorgen. Waar het vorige album meer standaard black metal was, is er een flinke dosis melodeath geïnjecteerd in deze nieuwe worp. De melodieën zijn sterk, bijna filmisch en groots en hoewel heavy soms ook wat zwierig. De opbouw is sterk en hebben een kop en staart waardoor het ‘lied’ centraal blijft staan. Tempowisselingen en spaarzaam gebruik van meer orkestrale elementen houden het spannend. De diepe grunt van Serena is indrukwekkend. Als haar schreeuw wat wanhopig klinkt, zoals op Goddess of Rot helemaal.
De teksten gaan allemaal over eindbazen van Elden Ring, maar er is ook een persoonlijke noot toegevoegd. Zo gaat Lord of Blood over gehoornde demigod Mogh, maar ook is het ook een viering van haar muzikale onafhankelijkheid met dit project. Niet voor niets noemt Serena deze plaat haar meeste persoonlijke ooit.
Een geweldig album, voor liefhebbers van Elden Ring, maar vooral voor fans van sfeervolle extreme metal.