Op het moment dat deze tour aangekondigd wordt, is van alle drama rondom Cradle of Filth nog geen sprake. Geen weggelopen bandleden, publiekelijk moddergooien, wilde roddels of opkomende rechtszaken. Hoe anders deze zesde van december in het mooie Zwolle. Naast de bijzondere combinatie van bands ben ik deze avond vooral erg nieuwsgierig of alle spanning van de afgelopen tijd nog effect heeft gehad op de live performance van de Britse headliner. De show is al weken uitverkocht, dus er is aan interesse vanuit het voornamelijk Overijsselse publiek geen gebrek.
De avond trapt om half acht af met het opkomende Mélancolia. Deze band uit Melbournebestaat sinds 2022 en touren op basis van hun dit jaar uitgekomen plaat Random.Access.Misery. De band heeft een opvallende podium presentatie met uitbundige witte kledij en eigenzinnige schmink. Muzikaal tappen de heren uit een uiteenlopend aantal vaatjes. De basis is zeer moderne, ietwat blikkig klinkende metalcore/deathcore. De nummers zijn daarnaast doorspekt met knipogen naar de groten der aarde uit de nu metal scene. Nummers als Spit!, Lithia en Picking Scabs klinken als een modern en hard eerbetoon aan bands als Slipknot en Linkin Park. Vooral het jeugdige publiek vooraan heeft er zin in en beweegt gezellig mee in de wat kleine moshpit. Verder zie ik vooral veel mensen stilstaan, maar ze blijven in ieder geval staan. Aan het enthousiasme van de heren zal het dan ook niet liggen; de band speelt best strak en beweegt energiek over het podium. Ze zijn wellicht de vreemde eend in de bijt vanavond maar de Australiërs slaan geen modderfiguur in Zwolle.
Als tweede betreedt het legendarische Suffocation het podium. De New Yorkers hebben er duidelijk zin in en trappen vanaf moment een het gaspedaal diep weg. De setlist is een opsomming van oud en nieuw werk. Het valt me elke keer weer op (en mee) dat er bijna geen verschil zit in hoe het publiek reageert op de klassiekers en de nieuwere singles van de band. Het publiek gaat hoe dan ook los en er wordt dan ook veel gemosht en geheadbangt. Niet gek, want de band speelt bijzonder strak en energiek door hun set heen. Ricky Myers is bijkans nog beter bij stem dan anders, waardoor zijn grunts vandaag nog lomper en lager klinken. Enkele hoogtepunten uit de setlist zijn Pierced From Within en Seraphim Enslavement. het geluid zit deze avond helemaal goed in Hedon, waardoor de riffs van iconisch gitaartandem Terrance Hobbs en Charlie Errigo heerlijk uitkomen. Ook de ronkende bas van Derek Boyer en de bijna militante drumsalvo’s van geweldenaar Eric Morotti komen heerlijk uit. Eindigen gebeurt met het ijzersterke Hymns from the Apocrypha en absolute klassieker Infecting the Crypt. Wat een heerlijk optreden.
Als laatste is het de beurt aan Cradle of Filth om deze gezellige avond in Zwolle tot een goed einde te breien. Zoals breed uitgemeten in de mondiale metal pers zijn gitarist Marek “Ashok” Šmerda en zijn partner, toetsenist en zangeres Zoe Marie Federoff geen onderdeel meer van de band. Naast Dani zijn drummer Martin “Marthus” Škaroupka, bassist Daniel Firth en gitarist Donny Burbage nog steeds van de partij. Ze worden deze “Splintered in Winter” tour bijgestaan door gitarist Jiří Háb en toetsenist/zangeres Kelsey Peters. Of zij later voor ‘vast’ toetreden is nog niet helemaal helder. Vanavond kwijten de nieuwelingen zich echter prima van hun taak. Vooral Háb komt energiek en vol spelplezier op de bühne. Peters heeft een minder uitgesproken stemgeluid dan haar voorganger, maar haalt alle noten desalniettemin zonder enige moeite. Wel mist de band met Ashok duidelijk een charismatisch ’typetje’ op het podium. Hierdoor is het nog meer de “Dani show” dan eerder.
Maargoed, we zijn natuurlijk niet gekomen om voor een analyse van de nieuwe line-up. We zijn hier om te genieten van een goede show. Wat dat betreft kent de headliner iets van een valse start. De band trapt af met To Live Deliciously en Demagoguery van jongste telg The Screaming of the Valkyries. Een erg prettig album, maar de nieuwe muziek mist live toch wat venijn en scherpte. Ook ‘deep cut’ Nocturnal Supremacy van Vempire en Malignant Perfection weten de energie er nog niet helemaal in te krijgen bij de band. Vergeleken met het overweldigende Suffocation komt Cradle wat tammetjes uit de startblokken. Dat gevoel blijft een groot deel van de set hangen. Klassieker The Principle of Evil Made Flesh zweept de boel dan wel enorm goed op, maar vervolgens kakt de setlist toch weer wat in. Gelukkig eindigen we de avond met een flinke climax die ingezet wordt met het zeer recente White Hellebore, een nummer dat live wel als een huis blijft staan. Daarna verwend de band het publiek met het sublieme Bathory Aria. De band lijkt er klaar voor om voor de strot te gaan en na een korte pauze wordt er afgesloten met publiekslieveling Funeral in Carpathia, het verrassende Death Magick for Adepts en afsluiter Her Ghost in the Fog.
Waar de band dus zeker overtuigt, doet de setlist dat in z’n geheel net iets minder. Dani Filth en de zijnen laten vooral zien dat het oudere werk de tand des tijds enorm goed doorstaan heeft. Ik kijk dan ook enorm uit naar een Cradle of Filth show die niet in het teken van een nieuwe albumcyclus staat. Al met al een zeer gezellige avond in een afgeladen vol Hedon. De grote vraag naar kaarten op Ticketswap en de enthousiaste gezichten in het publiek laten maar weer eens zien dat er in de Oosterse contreien veel vraag is naar meer metal. Hulde dus aan Hedon voor deze boeking!