Deeper Graves combineert psychedelica, postpunk en postrock. Grootste probleem op Pull Me Toward the Dark is de productie en de mix. Het zorgt ervoor dat de muziek niet zo lekker uit de speakers knalt dan het onder betere omstandigheden waarschijnlijk wel had gedaan. De drone-achtige intro op Misunderstood klinkt nog imposant, maar die dynamiek gaat al verloren op het postpunk georiënteerde No Time for Love. De drums en vooral de snare klinken wel heel iel. De gitaar zit wat verder weg in de mix. Dat is dan nog passend bij de muziek. Als de zang echter net als de bas wat zompig klinkt is het niet echt top te noemen. Bij het wat meer psychedelische Over My Shoulder klinkt het productioneel wat beter, maar het blijft behelpen. Het gitaarwerk komt beter uit de verf, de zang zit bewust wat naar achteren in de mix en het drumwerk klinkt gelukkig wat beter. Het nummer wordt gedragen door het gitaarwerk zonder dat er een echte spanningsboog in het nummer zit. De elektronica op All These Days verrast nog, maar daarna vervolgt het nummer een beetje de standaard die bekend is van postpunk. De muziek mist door de productie scherpte. Het klinkt allemaal wat doffer en meer eenzijdig. Zo ook op Where We Do Go From Here en The Truth. Het rustig opgebouwde en psychedelische Pull Me Toward The Dark eindigt de plaat met een duidelijke postrock twist. Dat de plaat iets meer dan een half uur duurt is ook een duidelijke tekortkoming. Jammer, hier had waarschijnlijk meer in gezeten.