Rome Is Burning is in het begin van 2024 samengesteld, maar bestaat uit oudgedienden (voor Rockportaal). De kern bestaat namelijk uit gitarist Chris Flanagan en zanger Leigh Oates. En vooral Leigh Oates is een oude bekende van ondergetekende. Via Rise To Addiction, Order Of Voices, Servant Leader en Xilla is deze zanger met zijn karakteristieke stem uitgekomen bij Rome Is Burning.
Voor de gelegenheid ziijn drummer Pete Smyth (Xilla) en bassist Stu Beardshaw (Speed Theory, Hand Of The Host) toegevoegd en is Rome Is Burning een echte band.
Ligt de nadruk bij Xilla op de meer melodische progressieve kant, bij Rome Is Burning grijpen de leden terug op de (oude) rock. Daarbij weet de band diverse invloeden in het eigen geluid te verwerken. De opener Under Attack heeft een goed tempo en een lekkere riff die de zaak draait. Ik moet zeggen dat ik bij het beluisteren van deze compositie moet denken aan de muziek van The Cult. Wat fijn is bij de opbouw van Under Attack is het aansprekende refrein. In Single Crow komt de gedachte aan The Cult weer terug en vooral door het gitaarspel dat al solerend door de compositie heen weeft en daarmee doet denken aan het uitstekende Phoenix van The Cult. Drum en gitaar houden het daarmee erg spannend. Daarbij komen de muziek van KoRn en Talk Talk voor mij terug in het fijne refrein.
Ten aanzien van het lekkere ritme kom ik gauw uit bij Satisfied. Een compositie die vanaf de start enorm bekend klinkt. Ik heb het idee dat ik het eerder gehoord heb, maar kan er absoluut niet de vinger opleggen. Neemt niet weg dat het een heerlijk stuk rockmuziek is.
Dat Chris Flanagan en Leigh Oates de spil vormen van Rome Is Burning komt mooi tot zijn recht in bijvoorbeeld de single Real Easy. Een uitstekende keuze voor een single want het is behoorlijk aanstekelijk. Het gitaarwerk van Chris is uitermate belangrijk en heeft een centrale rol in het totale geluid. Daarbij laat Real Easy de veelzijdighed van Leigh horen. Zijn zang is overtuigend en heel gevarieerd. Ook in het afsluitende Noose komt dit sterk naar voren. Bij de start ligt het accent op drum en bas, maar al gauw vult Leigh het geheel aan en vooral in het refrein blijkt hoe goed alles past rond het stemgeluid van Leigh. Sterk neergezet met mooie contrasten. Hier lijkt Rome Is Burning af en toe Xilla te raken en zijn kleine grunge-invloeden aanwezig.
Deze invloeden zijn eerder in War in grotere mate aanwezig en zorgen er zo voor dat dit album vanuit de rock diverse uitstapjes kan maken om zodoende te komen tot een eigen geluid.
Rome Is Burning past mooi in het rijtje van de bands die in de inleiding zijn genoemd. Het varieert allemaal en is divers, maar uiteindelijk is het de basis die ijzersterk naar voren komt.