Het Belgische Tempations For The Weak is al sinds 2011 actief. Mijn kennismaking met de band dateert alweer uit 2015 toen het album Black Vision het levenslicht zag. Sindsdien heeft de band op de podia van Jera On Air, Alcatraz, Summer Breeze en Graspop gestaan. Fallen From The Stars zorgde ervoor dat de band een deal wist te sluiten met Necktwister, maar voor het nieuwe album koos de band er bewust voor om alles toch in eigen hand te houden en het album onafhankelijk uit te brengen. Het was eind 2024 toen de single Silver Lining uitgebracht is. En toen was het wachten op het nieuwe album The Venom Inside. Een album waarvoor de band in zee is gegaan met producer Scott Atkins (Sylosis, Machine Head, Behemoth).
Silver Lining opent het album waarop tien nieuwe composities te vinden zijn. Een uitstekende start waarbij meteen het drumwerk van Timo Opdebeeck opvalt. De moderne metal van TFTW heeft een vol geluid en de combinatie van grunts en clean vocals maakt het geheel uiterst aantrekkelijk. Silver Lining is opzwepend en ik krijg een sterk Lamb Of Godgevoel bij het luisteren en dat voelt prettig. Het karakter blijft in Drowning World hetzelfde, maar het tempo ligt aanvankelijk een stuk hoger. De aantrekkingskracht ligt juist ook in het spelen met het tempo in deze compositie. Daarmee bouwt TFTW de compositie fraai op en gebruikt sterk gitaarwerk van Djoni Tregub en Jonas Heylen om de vaart erin te houden. Na ruim twee minuten eisen drummer Timo en bassist Ken Michiels heel even de aandacht volledig op om daarna terug te keren naar een groovend vervolg.
Die groovende riffs ondersteund door een strakke ritmesectie is (bijna) kenmerkend voor de band. Of het nu in Final Straw, Desperate Measures of Your Own Suffering is; op alle fronten zorgt de band dat je bij de les blijft met een thrashgeluid dat doorspekt is met elementen uit andere genres.
Dat wordt zeker duidelijk in de single Crossroads waarvoor de band Jesse Leach van Killswitch Engage wist te strikken voor extra brulpoeder. Het pakt aan alle kanten. Van het samenspel van Jesse en zanger Jadran Beauprez tot de samenzang en de aanstekelijke refreinen. Gitaartechnisch is de melodie subtiel verweven in de basis en daar ligt ook een link naar Parkway Drive. Een element dat in Legacy en Crawl Throught The Ashes verdere uitwerking lijkt te krijgen. De gitaarmelodie vraagt hier een groot deel van de aandacht op, maar heeft altijd een ondersteunende rol.
Naast deze metalcore-invloeden verkent TFTW ook andere gronden. Evenals op het album Black Vision herken ik overeenkomsten met Trivium. Turned To Stone is in zijn hoedanigheid vrij rustig, maar schurkt enorm aan het geluid van Trivium in de rustigere momenten. Deze stevige ballad, als ik zo vrij mag zijn om het zo te benoemen, is sterk en mooi op zijn plaats in het centrum van het album.
En dan is er nog het kleine uitstapje met Obsession. Aanvankelijk ook rustig van aard pakt het terug op de vroegen jaren negentig grungeperiode. In alle hoedanigheid een compositie die het beste uit alle genres neerzet en ruw en passievol aangeboden wordt. Voor mij misschien wel de compositie die me het meest raakt.
Na ettelijke luisterbeurten ben ik het nog altijd niet beu om het album te beluisteren. Steeds wordt ik weer getriggerd door het geluid van deze zuiderburen die met The Venom Inside een vet album uitbrengen vol strakke moderne metal. Tempations For The Weak laat nergens een steek vallen en weten een consistent geluid neer te zetten waarbij er genoeg afwisseling is het totale geluid.