Lamb Of God belandde in zwaar weer toen het ongeluk in Oost-Europa een justitieel vervolg kreeg. Rond 2015 had ik het idee dat de band niet meer helemaal de ‘oude’ was toen VII: Sturm Und Drang uitkwam.
Drummer Chris Adler verliet de band en het duurde vijf jaar voordat LOG zich leek te resetten met het album Lamb Of God in 2020 om daarna in 2022 definitief af te rekenen met eventuele gevoelens van een vroegpensioen. Toch zijn we intussen vier jaar verder om Into Oblivion te omarmen.
Het album lijkt een soort reflectie van de band op 25 jaar metalmuziek en de veranderingen die de maatschappij zijn ondergaan. Van spelen in lokale clubs naar een immense digitale muziekwereld via het internet. Misschien zou je daarom Into Oblivion kunnen zien als een metaldagboek geschreven naar de nieuwe tijd.
Terug naar de beginjaren grijpt Lamb Of God met Sepsis terug op de oude ‘90’s Richmondscene waar Lamb Of God, toen nog onder de naam Burn The Priest, de wieg heeft staan. Licht onheilspellend en ongepolijst zet de band een bijzonder sfeerbeeld neer. Log en zwaar pakt de band je beet. Gaandeweg volgt er een ferme versnelling om uiteindelijk toch weer terug te grijpen naar die zompige basis. Ook het ultransnelle Parasocial Christ kan gezien worden als de rauwe versie van de pure American metal.
De band heeft zichzelf op dit album de vrijheid gegeven om niet stil te staan bij wat verwacht wordt van de band. El Vacio is een mooi voorbeeld van een compositie waarin LOG de grenzen van de pure metal verken. Enerzijds ingetogen waardoor er een melancholisch landschap verrijst, anderzijds een sterk melodisch karakter in zich hebbend. Ergens verwijst het naar de darkwave uit de jaren tachtig waarbij ze gebruik maken van een krachtig refrein.
Binnen de verwachtingen springt er een aantal composities met kop en schouders bovenuit. Startend met titelnummer Into Oblivion. Hier kom ik Lamb Of God tegen zoals ik ze graag hoor. Opzwepend, krachtig en puur. Een compositie waarin het gitaargeluid van Willie Adler en Mark Morton nadrukkelijk aanwezig zijn en de zang van Randy Blythe sterk ondersteunen.
Een andere favoriet bij mij is The Killing Floor. Het bouwt zich mooi op en drummer Art Cruz houdt de vaart er goed in. Vanaf twee minuten wordt het gaspedaal even los gelaten om je voor te bereiden op een megagroove die ingeleid wordt door een GO van Randy Blythe. Dat truukje met GO zet de band nog een keer met verve in Blunt Force Blues dat sterke overeenkomsten heeft met The Killing Floor. Het is een riffgestuurd projectiel dat mede door strak drumwerk en ferme riffs tot de verbeelding spreekt. Steeds weer opbouwend, versnellend en meer ingetogen overtuigt LOG van begin tot eind. En dan hebben we St. Chaterine’s Wheel even overgeslagen hoewel deze uptempo compositie bij de top van het album hoort. Het stemgeluid is zwaar nadat vanuit de diepten de muzikale trein zich uit de grond lijkt te boren. Een gevarieerd vet LOGgeluid is het ultieme resultaat in een gevarieerd stuk muziek waarin de band je groovend omver beukt.
De koek is zeker nog niet op met Bully. Strak en sterk krijg je het typische LOGkarakter nogmaals door je boxen gewurmd. Het gitaarspel en de drumpartijen zijn twee delen die als som meer zijn dan de clichématige optelsom.
Wanneer A Thousand Years en Devise/Destroy het album afsluiten, heb ik er nog geen genoeg van. Nog even zwaar en vol en groovend word je nog op je wenken bediend. Lamb Of God weet daarbij subliem het gevoel op te bouwen.
Into Oblivion was het wachten waard. Lamb Of God is een band die de laatste tien jaar zichzelf (voor mij) terug te hebben gevonden en leveren, wellicht niet in een snel tempo, steeds weer kwaliteit af.