We spreken Winterfylleth frontman Chris Naughton vanuit zijn auto. Hij is net op weg naar de repetitieruimte maar zette graag zijn voertuig even aan de kant om ons te woord te staan. Tenslotte komt op 27 maart hun nieuwe album uit.
Een van de opvallendste elementen op het nieuwe album is het gebruik van een tekst gebaseerd op een gedicht van Sir Philip Sidney. Geen voor de hand liggende keuze binnen het genre, maar volgens Chris juist essentieel voor de identiteit van de band.
“Er zit een enorme rijkdom in Europese literatuur en poëzie,” legt hij uit. “Wat je daarin terugleest, zijn vaak dezelfde thema’s als waar we nu nog steeds mee te maken hebben. Macht, conflict, menselijke zwaktes… Dat is nooit veranderd.”
Die historische spiegel vormt al langer een fundament binnen Winterfylleth. Door oude teksten te verweven met moderne thematiek ontstaat een gelaagd geheel waarin muziek en boodschap elkaar versterken.
Meer dan alleen muziek
Voor Chris is de inhoud van muziek minstens zo belangrijk als de vorm.
“Voor mij moet alles betekenis hebben,” zegt hij. “We realiseren ons dat niet iedereen naar teksten luistert, en dat is oké. Maar voor degenen die dat wel doen, willen we iets bieden dat aanzet tot nadenken.”
Die benadering plaatst Winterfylleth bewust buiten de meer escapistische kant van metal. Waar het genre traditioneel ruimte biedt voor fantasie en mythologie, kiest de band voor reflectie op de echte wereld.
“Het is onze verantwoordelijkheid als artiesten om iets te zeggen. Om ideeën uit te dagen, om mensen aan het denken te zetten, al is het maar bij een klein publiek.”
Britse roots en muzikale ontwikkeling
Hoewel black metal vaak geassocieerd wordt met Scandinavië, ligt de oorsprong van Winterfylleth stevig in het noorden van Engeland. Die geografische context heeft volgens Chris wel degelijk invloed gehad.
“We groeiden op met bands als My Dying Bride, Anathema en Paradise Lost. Dat melancholische, tragere geluid zit ergens nog steeds in ons DNA.”
Die invloeden komen op het nieuwe album expliciet naar voren in een opvallende cover van Paradise Lost, Enchantment, een track die door Winterfylleth volledig naar hun eigen hand is gezet.
“We hebben hem veel langzamer gemaakt, meer richting doom. Met piano, meer sfeer. Het is dezelfde compositie, maar totaal anders uitgevoerd.”
Het belang van het album als geheel
In een tijdperk waarin muziek steeds vaker als losse tracks wordt geconsumeerd, blijft Winterfylleth vasthouden aan het album als totaalervaring.
“Een album moet een reis zijn,” stelt Chris. “Je kunt niet zestig minuten lang alleen maar agressie brengen. Er moeten momenten van rust en reflectie in zitten.”
Een goed voorbeeld daarvan is Unspoken Elegy, waarin cello centraal staat. Het nummer ontstond als persoonlijke compositie van bandlid Mark, naar aanleiding van het overlijden van zijn moeder.
“De cello heeft iets ongelooflijk emotioneels. Het kan verdriet en introspectie overbrengen zonder woorden. Dat nummer is een moment van ademhalen binnen het album.”
Muziek in een veranderende wereld
Tijdens het gesprek verschuift de focus regelmatig naar de bredere context waarin muziek vandaag de dag bestaat. Chris uit zorgen over hoe muziek wordt beleefd door jongere generaties.
“Voor veel mensen is muziek iets geworden dat op de achtergrond draait. Niet meer iets waar je echt voor gaat zitten.”
Volgens hem gaat daarmee een belangrijk cultureel aspect verloren: muziek als ingang naar bredere interesses en gemeenschappen.
“Vroeger leidde muziek je naar boeken, geschiedenis, subculturen. Die verbondenheid lijkt minder sterk te worden.”
De impact van digitalisering en de nasleep van de coronaperiode spelen daarin volgens hem een grote rol. Sociale interactie is veranderd — en daarmee ook de manier waarop muziek wordt ervaren.
Foto: Aaron Scott (provided by Napalm Records)