Wat is er mooier dan dat je aan het eind van je leven kunt zeggen dat je genoeg van het leven hebt genoten en genoeg voor anderen heb gedaan. Met vallen en opstaan oud worden en het belang van het leven niet uit het oog verliezen. Zo zou je de titel Soul Before Spirit van Sugar Spine kunnen interpreteren.
De EP is het vervolg op Violent Heaven, een EP waarmee de band zeker liet zien en horen dat ze een veelbelovende en serieuze partij zijn in het deathcoregenre/modern metalcore. Sugar Spine levert een half jaar na Violent Heaven een EP af met zes nieuwe composities. En zes composities zijn genoeg om het gevarieerde doch consistente geluid van de band tot uiting te brengen.
Daun is een fijne binnenkomer. Ietwat ingetogen weet zanger Josh Muncke de aandacht te vestigen en terwijl de muziek ietwat gelaten en ingetogen voortkabbelt, krijgt de zang van Josh een enorme ontlading, vooral bijgestaan door stevig drumwerk. Het is de opmaat voor de single The Coldness Of Your Absence. Een single die goed weergeeft waar de band voor staat, maar ook door de veelzijdigheid een enorme impact heeft op de luisteraar. De onderliggende gitaarmelodie biedt een mooie basis voor de sterke zang. Het is echter zo mooi hoe het contrast neergezet wordt in kracht en in de veelzijdigheid van zang. Daarbij wordt er fijn gespeeld met ritmes en intensiteit en zorgen de nodige tempowisselingen voor een aantrekkelijk stuk muziek. Zeker wanneer er stevig gegrooved wordt naar het eind in een pure deathcorestijl. Die combi van stevige zang met melodieuze stukken krijgt een vervolg in de afsluiter Prisoner Of More. Heftig, furieus en strak wordt er gewerkt naar een sterk refrein. Het accent ligt goed op de melodie en daar wordt mijn gehoorgang wel blij van. Het is een succesformule die tot de verbeelding spreekt. Tom Verstappen, Koen Vroom en Sietse de Krieger geven tonen daarbij een fikse portie muzikaliteit.
Wanneer we het over een energieke impuls hebben, komen we automatisch ook uit bij Liminal Space dat vooral bij mij gekenmerkt wordt door een stevige riffgroove naar het einde toe. Het minder snelle (bij aanvang) Chained To Your Garden is dan weer een verrassende compositie waarin enige klassieke elementen de opmaat zijn naar een aanstekelijke melodie en het ritmespel na één minuut houdt je zeker bij de les. Een mooie voorbeeld van nieuwe progressieve metalcore en dat komt nog een paar keer terug in deze compositie voordat de rem wordt aangetrokken en er fors zwaar wordt ingezet om met Immolation Of Self weer gas op de plank te geven en de furie los te laten. Binnen het kenmerkende geluid zijn er enige Slipknotaccenten te vinden. Maar het belangrijkste accent vinden we halverwege in groove en ritme. Zwaar, pittig en slepend krijgt de titel meer inhoud.
Sugar Spine is de band die stilletje aan populariteit wint en dat is zeker verdiend. Geen poespas, geen concessies maar gewoon stevige nieuwe metalcore spelen met de nodige deathcore-elementen erdoor verweven.