Vier tracks late sixties/vroege seventies “retro” rock op deze debuut EP van Bloody Mama. Stooges, MC5 en Led Zeppelin worden als inspiratiebronnen genoemd. Dit klinkt veelbelovend en kan, als het goed uitgevoerd wordt, bijzonder gewaardeerd worden door ondergetekende.
Recentelijk was ik nog erg positief verrast door het Engelse Jayler, met hun seventies Led Zeppelin/Aerosmith invloeden. Komt een week later de mail met een link naar de muziekjes van Bloody Mama in mijn postvak. (alweer een stream, maar gelukkig ook op YouTube en dus binnen te halen zodat ik dit niet per sé via internet hoef af te spelen). Na een snelle check, moet dit direct maar eens via de goede stereo; dit is echt lekker en verdient een goed geluid. En ja, dit ademt inderdaad zo’n heerlijk vintage sfeer; een freewheelende ritmesectie die je bij vlagen aan Cream of Jimi Hendrix Experience kan doen denken, waarover een gruizig fuzzy gitaar feedbackend en verzopen in Wah, het aangegeven pad met fraaie riffs en solo’s versiert. Qua onstuimige, directe en absoluut ongepolijste productie doet dit zoals voorspeld inderdaad ook aan bands als MC5 denken. De stem, die behoorlijk diep in de muziek ligt, kan ook zoals aangegeven aan Robert Plant doen denken; een muzikaal aanstekelijk vroeg seventies psych tafereel kan in gedachten de waterstofprojecties moeiteloos toevoegen. Het “zuigende” effect waarmee de eerste drie nummers binnen komen vallen, lijkt misschien ietwat (teveel) hetzelfde, maar verder zijn dit gewoon ijzersterke tracks, waarbij in de uitwerking van arrangementen ook de naam van de iconische Jimi Hendrix regelmatig in me opkomt. Opener My City heeft zelfs zo’n energiek, gejaagde The Who thematiek in de opbouw, waarbij de stem naast het vertolken van tekst, op zo’n Robert Plant-achtige manier als extra instrument kan worden toegevoegd; ze kunnen de sfeer goed pakken (en uitdragen).
Eigenlijk zijn drie van de vier nummers gewoon bijzonder lekker (nostalgisch) genieten. De afsluiter G.O.D. is een langere track, van ruim tien minuten. Vaak ben ik persoonlijk groot liefhebber van deze langere nummers, waar de tijd genomen wordt om als luisteraar meegenomen te worden in de bevlogen jam-taferelen van muzikanten. In dit geval kom ik er (nog?) niet echt in, en kan het ook niet mijn aandacht optimaal vasthouden. Waarschijnlijk zit ik er helemaal naast, maar dit voelt mij niet als ontstaan in een jam, maar meer bedacht op papier, zonder rekening te houden met soort natuurlijke flow en spanningsboog. Ook het einde is, ondanks dat ik een fade-out ook vaak een zwaktebod kan vinden, nogal heel erg abrupt, alsof ze vijftien seconden van tevoren te horen krijgen; “de tape is zo op”. Nu is het wel zo, dat ik de lat bij deze specifieke muziekjes volgens mij behoorlijk hoog leg. Al met al, ondanks de kritische nootjes, is dit eigenlijk gewoon erg goede muziek en een zeer genietbaar debuut! Een debuut dat ik dus eigenlijk ook wel (op elpee natuurlijk!) thuis in de kast zou willen hebben. Deze muziek hoort gewoon op vinyl en hopelijk komt dat er ook ooit nog van.
Soms hoeft “wat je van ver haalt, is lekker” niet op te gaan. Ook dichter bij huis wordt dus heel lekkere muziek gemaakt. Bloody Mama is een Nederlandse band, die gewoon bij je om de hoek kan staan te spelen, en ik heb mezelf voorgenomen dat wanneer ik een optreden van deze band aangekondigd zie, zeker zal proberen hier bij te zijn. Ik gun deze band en hun fijne muziek een hele mooie toekomst, met hopelijk nog veel (fysieke) opvolgers van deze debuut EP.