Overdaad schaadt. De lichtshow heeft vanavond moeite om de juist snaar te raken bij de sfeervolle muziek. Het openingsdeel met Sleeping Pulse nummers is in dichte mist gehuld. Bovendien voeren donker, overwegend rood, licht de boventoon. Bij de Antimatter set lijkt er geen einde aan snel flitsend en pulserend licht te komen. Het publiek staat regelmatig met geknepen ogen of erger nog vooral niet naar het podium te kijken. Het is duidelijk dat de lichtman zelf niet aan epilepsie lijdt. Voor het publiek is dit nu niet bepaald rustgevend. Het is alsof er een dynamische – laat ik zeggen – death metal band staat te spelen die met een stevige hoeveelheid breaks en poses alle kanten opschiet.
Sleeping Pulse en Antimatter staan juist bekend om hun, vaak melancholische, sfeer en uitgesponnen progressieve rock. Mooi opgebouwde nummers die alle ruimte vragen om daar van te kunnen genieten. Centraal staat de weergaloze rockstem van Mick Moss. Hoewel beide bands apart aangekondigd staan en het oorspronkelijk ook om twee verschillende entiteiten gaat wordt vanavond alles gespeeld door een band. Wat vooral opvalt is dat de nummers van Antimatter volwassener zijn dan die van Sleeping Pulse. Het heeft meer body. De nummers zitten vaak ook beter in elkaar. Dat komt vooral omdat Mick zich jarenlang met Antimatter heeft ontwikkeld. De band bracht met enige regelmaat nieuwe platen uit waardoor de muziek stapsgewijs steeds weer groeide. Bovendien groei je als publiek dan ook mee. Bij Sleeping Pulse kijken we vooral naar het verleden. Dit ondanks dat de band dit jaar plotseling met Dreams & Limitations op de proppen kwam.
Het eerste deel van de set staat vanavond in het teken van Sleeping Pulse. Het geluid is dunner en minder bombastisch dan Antimatter. Zeker nu de band ‘slechts’ bestaat uit elektrisch gitaar, bas en drums. Parasite, Gagging Order, Noose, The Puppeteer en War zijn een terugblik naar het in 2014 uitgebrachte Under The Same Sky. Bovendien wordt aan het einde van de avond als toegift The Blind Lead The Blind gespeeld. Het is een prima afsluiter van de avond. Als intro voor dit nummer heeft Mick een mooie ode aan zijn kompaan en gitarist Luís Fazendeiro. Met Dreams & Limitations, Rise, The Constraint en The Butterfly Collector laat de band ook voldoende horen van het nieuwe werk van de band.
Het tweede deel van de avond staat in het teken van Antimatter. Het is niet bepaald een ‘best of’ show aangezien Mick ervoor gekozen heeft om alleen nummers van Fear Of A Unique Identity en Black Market Enlightenment te spelen. Dat lijkt jammer, maar de kwaliteit is vanavond van zo’n hoog niveau dat er na afloop geen enkele twijfel bestaat dat dit een goed besluit is geweest. Zeker als je kan afsluiten met het magistrale Existential, waarop de uitstekende gitarist Dave Hall de viool ter hand neemt, en het majestueuze Paranova. De gebruikelijke bombastische kant van de band wordt door elektronica uit een klein kastje ondersteund. Dat Mick zijn vocalen nog beter passen bij nummers als The Third Arm, Monochrome, (het swingende) Uniformed & Black en The Parade laat hij met kracht en macht horen.
Meest opvallend moment is misschien nog wel wanner de zang van Mick kortdurend ineens niet meer uitversterkt staat. Althans, niet meer in de zaal. Het leek even op een soort silent voice in plaats van een silent disco. Op zijn oordoppen was het, zoals hij zelf aangeeft, nog steeds te horen. Gelukkig was het euvel snel verholpen en gaat de band zonder dat het ongemak al te lang duurt verder.
Foto’s: Ron Schoonwater