De Belgische rockband The Wolf Banes bestaat 40 jaar en viert dat met een tournee langs de betere Vlaamse zalen als De Roma in Antwerpen, Het Depot in Leuven en De Casino in Sint-Niklaas. Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem en troffen daar een band die nog steeds de blik op de toekomst heeft.
The Wolf Banes kwamen in 1986 aan de oppervlakte met een gedeelde derde plaats in Humo’s Rock Rally. De band die toen won, daar hebben we daarna niet zoveel meer van gehoord. The Boy Wonders, waarmee The Wolf Banes de bronzen medaille moesten delen, zou later uitgroeien tot Red Zebra. Zo zie je maar dat je niet altijd moet winnen in een talentenjacht om door te breken.
De programmatoren van de Schakelbox hadden voor een leuke support gezorgd met Rosie Stuart. Dit bandje won zopas nog De Nieuwe Lichting van radiozender Studio Brussel, een talentenjacht die vandaag dezelfde impact heeft als Humo’s Rock Rally vroeger. Een beetje contrast dus, maar er zijn ook veel gelijkenissen. Rosie Stuart pakt de start van de carrière heel oldschool aan: singles uitbrengen op vinyl, meedoen in band battles en vooral heel veel live gaan spelen in allerlei kroegen en jeugdhuizen. Dat bracht deze band al twee keer naar Nederland, als support van de Franse band The Limiñanas in Nijmegen en als support van Dirk. in Middelburg.
In Waregem zagen we de band Rosie Stuart op halve kracht, met enkel frontvrouw Roosje en gitarist Kamiel. De drummer moest met zijn andere band spelen. Het maakte dat we de songs konden beoordelen ontdaan van de ruis die een volledige band soms kan zijn. En het moet gezegd, de muziek, de lyrics, de akkoorden, … het blijft allemaal mooi overeind. Rosie Stuart weet het nochtans veel oudere Wolf Banes-publiek makkelijk in te pakken. In deze beperkte bezetting komen de al vaak aangehaalde referenties van PJ Harvey (op haar debuut Dry) en Sinéaid O’Connor meteen opzetten. Ook de melancholie van The Cranberries zit er wat in en de grinta van Le Butcherettes.
Deze halve Rosie Stuart stond met heel veel zelfvertrouwen in de Schakelbox. Muziek zit hen dan ook in de genen. Roosje’s moeder zat in de Kortrijkse cultband Midnight Men en Kamiel’s moeder speelde tot voor kort drums bij punkband Next!. De set was minutieus opgebouwd van rustig bij de start tot furieus op het einde, met de singles Vegan en Cupid als apotheose. Hier gaan we nog van horen, ook in Nederland. Single Cupid/Vegan is uit bij Labelman (Heisa, Ronker …).
Daarna was het tijd voor The Wolf Banes. De 40ste verjaardag van deze rockband was de aanleiding voor deze ereronde langs de betere clubs, maar deze band verdient het eigenlijk elk jaar om zo nog eens aan de borst gedrukt te worden door het publiek.
De voorbije 40 jaar ging met de spreekwoordelijke ups en downs. De hoogdagen moeten de jaren ’90 geweest zijn. Toch als je de gemiddelde leeftijd van het publiek in de Schakelbox ziet. In 1993 stonden ze op Graspop, wat toen nog geen metalfestival was (met the Cramps, the Ramones en Manic Street Preachers). Maar er was ook een split en een lange stilte waarin elk van de bandleden zijn eigen weg ging. The Wolf Banes hebben punk en garage als hoofdingrediënt, maar ze hebben ook heel wat klassieke rock- en popsongs opgenomen.
Ze openden in Waregem met (Shit I Love) Barbara Carrera, een ode aan de actrice die de moordenares Fatima Blush speelde in de James Bond-film Never Say Never Again. Met die song openen ze al sinds het begin der tijden. Ook een vaste waarde is I Only Wanna Be With You, hun cover van Dusty Springfield.
Daarna volgden wat minder bekende nummers en nummers van hun nieuwe album Sugar Skull, uit 2024. Ergens halverwege de set zat dan As The Bottle Runs Dry, misschien wel hun bekendste hit. Dit zeemans/drinklied werd indertijd opgenomen met George Kooymans van Golden Earring als producer. De handen gaan in de lucht en echt iedereen in het publiek zingt mee. Bij de minder bekende songs zat ook Melody in G, een song die een hit had moeten zijn, maar uitgebracht in 2014, toen de wereld niet meer zat te wachten op snedige rock.
Het materiaal uit Sugar Skull weet vlot te overtuigen en dat zal nadien ook blijken uit de verkoop van de merch. Tijdens het concert haalt frontman Wim Punk herinneringen op aan wijlen Paul Van Bruystegem. In Nederland was die vooral bekend als de bassist van Triggerfinger, maar voor hij bij die band aantrad, had hij er al een lange rit op zitten als gitarist bij The Wolf Banes.
In de nieuwe bezetting zonder monsieur Paul zitten vaste waarden en nieuwkomers, elk met een lange lijst van veroordelingen bij bands – instituten! – als Red Zebra en Irish Coffee. Bassist Pip Vreede moet zowat de enige rocker uit de Lage Landen zijn die cool genoeg is om met een bolhoed op het podium te staan.
De andere bekende singles werden opgespaard tot het einde: The Clown, Miles Away From Here, Where Is The Party? en Fire In The Woods. Opnieuw wordt elk woord meegezongen of toch gelipt door het publiek. Er wordt zelfs gedanst voor het podium. In de toegift zit nog Let’s Make Luv, een anthem waar Mötley Crüe jaloers op zou moeten zijn.