Als recensent word ik vooral bij van releases die buiten de spreekwoordelijke lijntjes kleuren. Een recent voorbeeld hiervan is Chapter 1: This Endless Solitude van het Noorse Holissstik. Op een regenachtige vrijdagmiddag had ik een prettig onderhoud met Tor-Helge Skei, de geestelijk vader en drijvende kracht achter Holissstik. Wat volgde was een gesprek over het werken met twintig verschillende gastmuzikanten, verrassende bijdragen en chaotische werkmethoden.
Hallo Tor-Helge, bedankt voor dit interview. Het debuutalbum van Holissstik, genaamd Chapter 1: This Endless Solitude, neemt de luisteraar mee op reis door een bijzonder klankrijk muzikaal landschap. Hoe zou je zelf de muziek omschrijven?
Bedankt voor het compliment en meteen lastige vraag om te beantwoorden. Ik zou het omschrijven als een mengsel, of beter gezegd een muzikale Frankenstein, van verschillende stijlen waar ik mij de afgelopen jaren mee gewerkt heb. Holissstik heeft invloeden uit de electro, glitch, industrial en zelfs blackmetal. Een ander belangrijk element zijn verschillende soorten vocalen. Een muzikale Frankenstein is wellicht de beste omschrijving, haha.
Op het album doen maar liefst twintig verschillende muzikanten mee, waaronder een Franse rapper. Wie is hij en hoe heb je hem zo ver gekregen om mee te doen?
Dat klopt, op het album hebben meer vocalisten een bijdrage geleverd dan er nummers zijn, haha. De naam van de Franse rapper is Pierre “K-Rip” Ripka en hij doet mee op The Rhythm Of Silence. Ik ken hem van een ander project dat ik samen met Anna Murphy heb gedaan, genaamd Lethe. Hij heeft meegedaan op het laatste album van Lethe. Zoals gebruikelijk hadden we meer materiaal over dan we uiteindelijk hebben gebruikt. Een van die nummers bevatte zijn raps. Dat overgebleven materiaal met enige aanpassingen vormde de basis van het eerste nummer op The Endless Solitude. Zijn bijdrage was zo uniek dat ik het wel moest gebruiken voor Holissstik. Ik vroeg hem om toestemming en hij vond het prima. Ik hou juist van ongebruikelijke contrasten in mijn muziek om het interessant voor de luisteraar en voor mijzelf te houden.
In de muzikale context van het nieuwe album werkt zijn bijdrage inderdaad erg goed moet ik zeggen. Het is juist de ongebruikelijke muzikale contrasten en texturen waarom Chapter 1: This Endless Solitude mij zo aanspreekt.
Het doet me goed om te horen dat mijn muziek je raakt. Een groter compliment kan je een muzikant niet geven. Zelf werk ik graag met onconventionele muzikale texturen om een bepaalde sfeer te creëren. Ik ben blij dat je dit als luisteraar hebt opgepikt.
Met dank aan het uitgebreide en onconventionele oeuvre van Ulver. De muzikale basis voor Holissstik is enkele jaren al gelegd. Kan je hier iets meer over vertellen?
De muzikale basis van sommige Holissstik nummers is al meer dan tien jaar oud. Dit komt door mijn manier van werken. Ik ben altijd aan het werk met iets, laten we het puzzelstukjes noemen. Om de zoveel tijd combineer ik verschillende eerder opgenomen ideeën om te kijken wat bij elkaar past. Dit proces vormde de basis voor Holissstik. Ik kwam erachter dat ik zoveel stukken had die mij aangenaam in de oren klonk en die op een vreemde manier een geheel vormde. Toen begon bij mij het idee te rijpen om van dit materiaal een album te maken. Dit was ongeveer zo’n twee jaar geleden. Vervolgens benaderde ik wat bevriende muzikanten en voor ik het wist had, kreeg Holissstik vorm en kleur. De creatieve aanloop was lang, maar het daadwerkelijk vormgeven en opnemen van het album ging opmerkelijk snel. Iedereen nam zijn zijn/of haar deel op eigen gelegenheid op en veel opnamen vonden toevallig op dezelfde moment plaats. Toen heeft mij nog enige maanden geduurd om van de verschillende muzikale bijdragen een geheel te maken. Dat laatste voelde soms aan als een van de werken van Hercules. Afhankelijk van hoe het bekijkt, kan je stellen dat het hele creatieve proces tien jaar in beslag heeft genomen of 1 jaar toen het project echt concreet werd.
Je hebt iedereen de vrije teugel gegeven wat hun muzikale inbreng betreft. Was je niet bang dat sommige bijdragen niet zouden stroken met jouw muzikale visie voor Holisstik?
Eigenlijk niet, juist de eigen muzikale interpretatie van mijn ideeën door de gastmuzikanten was onderdeel van het experiment. Voor mij was het juist de uitdaging om van de bijdragen waar ik geen een emotionele klik voelde juist iets te maken dat voldeed aan mijn visie voor Holissstik. Ik heb veel ervaring met het remixen van muziek, dus het aanpassen en veranderen van de muzikale bijdragen voelde heel natuurlijk. Nu ik erop terugkijk, hoefde ik maar heel weinig te veranderen en aan te passen, omdat alle bijdragen op een natuurlijke wijze coherent klonk. Wel moesten bijvoorbeeld volumeverschillen gladgestreken worden, maar dat is een vast onderdeel van het opnameproces. Eigenlijk was het een lange reeks aan experimenten die op een volkomen natuurlijke manier goed hebben uitgepakt. Wonderlijk eigenlijk hoe het allemaal is gelopen.
Welke bijdragen spraken het meest tot je verbeelding?
Eigenlijk allemaal. Iedere keer als ik bestand ontving van Anne Murphy, Martyna Halas of Marita Hellem was ik op een positieve manier verbaast over hun interpretaties van mijn muziek. Dit motiveerde mij om weer door te gaan of gaf het mij inspiratie voor nieuwe richtingen. Dit gold ook voor de bijdragen van Nik Košar. Soms hoorde ik iets voor de eerste keer en wist ik eigenlijk niet wat ik ervan moest denken. Dit was wel vaak aanleiding voor nieuwe ideeën of aanpassingen waardoor de bijdrage kwestie wel binnen het plaatje paste. Over iedere bijdrage valt wel een apart verhaal te vertellen. Er hebben zoveel mensen aan dit project meegedaan, dat ik soms namen vergeet. Eigenlijk is dit heel slecht van mij. De bijdragen voor het volgende Holissstik album zijn overigens nog extremer en experimenteler van karakter.
Een groter compliment kan je een muzikant niet geven
Dat belooft wat. Kan je nog wat meer vertellen over het volgende album?
Het volgende album ligt in het verlengde van This Endless Solitude, maar zal aanzienlijk extremer zijn qua muzikale emoties en contrasten. Ook het ‘metal’-gehalte is aanmerkelijk hoger. Het plan is om met Holissstik een trilogie van albums uit te brengen. Het volgende album is volledig opgenomen en klaar om uitgebracht te worden. Nummer drie is voor het grootste gedeelte opgenomen, maar behoeft enige aanpassingen hier en daar. De spreekwoordelijke glans om het zo maar uit te drukken. Het liefst zou ik beide albums vandaag nog uitbrengen, maar ik denk niet dat Season of Mist te porren is voor dat idee, haha.
Nog even terugkomend op het opnameproces van This Endless Solitude. Met zoveel betrokken gastmuzikanten en het feit dat je het grotendeels alleen muzikaal hebt vormgegeven, hoe voorkom je dat je mentaal doordraait?
Al jaren heb ik een bepaalde manier van werken dat ik me erg goed bevalt. Ondanks alle ervaring die ik opgedaan, zal ik niet ontkennen dat het elke opnieuw beluisteren van bepaalde delen en het iedere keer opnieuw aanpassen mentaal soms best belastend was. Eigenlijk vind ik het best lastig om mijn werkproces aan een buitenstaander uit te leggen. In bijna al mijn andere projecten werk ik met gastmuzikanten en zit ik thuis in mijn eentje met een sequencer te knutselen. Juist in het onverwachte en spontane ontstaan voor mij de mooiste dingen. Een nummer is pas klaar voor mij als ik niets meer heb toe te voegen. Alle stukken muziek zet ik in een soort van loop en als ik het hele stuk in een keer kan beluisteren, hoef ik er niks meer aan te doen. Deze manier van werken heb ik mezelf jaren geleden aangeleerd.Het is voornamelijk een gevoelskwestie wanneer iets af is.
Als je aan iets muzikaals begint, weet je dan van tevoren bij welk project iets past?
Nee, mijn manier van werken is totale chaos, haha. Ik heb honderden opgenomen halve en hele ideeën rondslingeren. Soms kom ik na jaren zelfs achter dat ik hetzelfde stukje muziek heb toegepast in verschillende projecten. Op een vreemde stoort dit niet, omdat het uiteindelijke resultaat iedere keer anders is. Dit ook vanwege de inbreng van andere muzikanten. Ooit heb ik geprobeerd om op een meer gestructureerd en planmatig te werk te gaan. Na tien minuten raakte ik verveeld en ging ik andere dingen doen. Andere mensen zouden horendol worden van de manier hoe ik werk. Het is een vorm van georganiseerde chaos, maar dit stimuleert wel mijn creativiteit.
Dat is een mooi citaat om het interview af te sluiten. Hartelijk dank voor dit prettige en openhartige gesprek!
Graag gedaan en jij ook bedankt!