Op zaterdag 12 september konden we opnieuw naar Zingem Beeft in Kruisem (B). In De Mastbloem stonden opnieuw zeven Belgische metalbands op de affiche. De opkomst was mooi, maar heel verdeeld per band.
Postblackmetalband Aldrig werd opgericht door twee bandleden die eerder in Soul Grip zaten en de vocalist kennen we van Arson. De band bracht in 2023 zijn debuutalbum YAĞMUR uit (mix door Magnus Lindberg van Cult of Luna) en ze zouden een jaar later op dit festival spelen. Maar één van de bandleden geraakte niet op tijd terug in het land door een staking op de luchthaven van Charleroi en dus werd de band toen vervangen door Nocturnal Empire. Nieuwe releases volgden niet meer. De band speelt maar zelden. Recent stonden ze nog in Wormerveer in Nederland, met Astodan en Clouds Indoor. Aldrig opende om 15.30 u de debatten voor een nog maar half gevulde zaal. Geen luchthavenperikelen deze keer, al hadden ze bij Aldrig wel een vervanger mee voor hun drummer. Gert zit met Cobra The Impaler in de UK en dus werd hij vervangen door Vincent van Carnation, na slechts één repetitie met de hele band. Mochten ze het niet verteld hebben, hadden misschien maar weinigen het verschil gemerkt. Aldrig bracht een intense set met een mix van post- en blackmetal. Alle tracks hebben titels in het Turks en worden gezongen in het Engels. Zoals bij Arson is het vocalist Jeroen die als een bezetene met de meeste aandacht gaat lopen. Aldrig staat voor veel energie en ze weten die goed te kanaliseren. Zo vroeg een indoorfestival openen is altijd een beetje ondankbaar. De band deed geen toegevingen omdat het publiek niet echt mee wilde werken en leverde een knappe set af met uitsluitend bestaand werk. Nieuw werk zou nu wel interessant zijn, zodat we met z’n allen kunnen zien en horen waar deze band wil uitkomen.
Hedonist is een hard rockin’, hard groovin’ powertrio uit Belgisch-Limburg, opgericht in 2010 toen Roel Paulussen (K’pow, Hando Yahama, ex-Sardonis, ex-Solenoid, ex-Barabbas) en Frederik Cosemans (Hemelbestormer, Rituals Of The Dead hand, ex-Serpentcult, ex-Death Penalty) samen aan het jammen waren. Frank Homolka (The Killbots, ex-Solenoid) maakte de band compleet. Hun eerste release was een split met Your Highness. Daarop liet Hedonist een mix horen van Motörhead, High On Fire, Karma To Burn en Monster Magnet. In 2016 was er het full album ‘The Collapse’. Na die release volgden concerten met Crowbar, Karma To Burn, Weedeater, Phill Campell And The Bastard Sons, Tank 86, Your Highness, Tangled Horns en Cowboys And Aliens. De recentste release van Hedonist is het tweede full album ‘Eat Thus’. Dat bracht hen in 2025 naar Desertfest in Antwerpen. In de week voor Zingem Beeft kondigde de band plots zijn afscheid aan, maar dit festival wilden ze nog wel spelen. Ze hebben het gevoel dat het verhaal van Hedonist verteld is en ze gaan als vrienden uit elkaar. Op het podium van Zingem Beeft zagen we een band die nog niets aan kracht of intensiteit ingeboet heeft. Het is jammer dat we zo onverwacht afscheid moeten nemen van een band die misschien niet altijd de erkenning kreeg die ze verdienden. Hoogtepunten in de set waren voor mij opener Dirtscraper en Kryszty C.
Rotzak is een Belgische band die zich moeilijk in één hokje laat stoppen. Hardcore en metal, met nog van alles erin. De inspiratie komt onder meer van Every Time I Die, Converge, The Dillinger Escape Plan en The Chariot. De voorbije zomer stonden ze onder meer op Jera On Air. Hoewel Rotzak inmiddels al bijna tien jaar bestaat, voelt de band voor veel mensen nog als een relatief nieuwe naam aan, zelfs in hun thuisland. Door wisselingen in de bezetting en de coronapandemie kwam de ontwikkeling van de band niet altijd mooi uit de verf. De band werkt aan nieuw materiaal, en speelt in het najaar opnieuw een reeks clubshows. België vormt daarbij de basis, maar ook Duitsland, Denemarken en Noord-Frankrijk staan opnieuw op de planning. Net als bij Aldrig is het bij Rotzak vocalist Niel die met de meeste aandacht gaat lopen. Hij klimt overal op, maakt een rondje tussen het publiek en doet een radslag. Van de wervelende Rotzak-set op Zingem Beeft heb ik het hardst genoten van All Icarus en het afsluitende duo Sloom en Void. Bij Rotzak voelde het publiek voor het eerst moshpit-kriebels.
Slaughter The Giant is een deathmetalband die werd opgericht in 2018. Ze hebben al twee full albums op hun conto: Depravity uit 2022 en Abomination uit 2024. Deze zomer zaten ze in de studio voor nieuwe opname. Ze speelden reeds op Alcatraz. De volgende haltes na Zingem Beeft zijn HellFort in Brugge en de Ierse metalfestivals Siege of Limerick en Northern Dissonance. Slaughter The Giant organiseert binnenkort bovendien zijn eigen Colossus Death Fest in Aarschot met behalve de band zelf nog onder meer Mordkaul en Man As Plague. Op Zingem Beeft openden ze met het oudje Apocalypse Now en van daar ging het in de moshpit voor het podium in gestrekte draf naar Alien Abduction. Nog een oudje van de EP uit 2019 is Raging Demons waarbij frontman Benny iedereen oproept om mensen te helpen als die met hun innerlijke demonen worstelen. Slaughter The Giant speelde een frisse set. Het is uitkijken naar nieuw materiaal.
Marche Funèbre viel in voor Mordkaul. De zanger van Mordkaul had in China de aansluiting van het ene vliegtuig op het volgende gemist, of iets van die strekking. Zingem Beeft en bands die afzeggen door luchthavenperikelen, het begint stilaan een running joke te worden. Marche Funebre mocht al eens aantreden op Zingem Beeft, in 2019, met Bark als headliner toen. Dit jaar waren de ‘posities’ bijna hetzelfde.
Marche Funèbre ging begin deze maand nog op tournee met Counting Hours en Shape of Despair langs Nederland, België en Duitsland, stond daarna nog op het Under The Doom-festival in Lissabon, naast Solstafir en Draconian. De tournee met Counting Hours en Shape of Despair hebben ze voor de Belgische halte uitgebreid tot hun eigen festival (Darken the Moon), met deze keer Candlemass als headliner. Om maar te zeggen dat Marche Funebre momenteel op een goede golf surft.
De set van Marche Funèbre op Zingem Beeft werd afgesloten met een indringende versie van Einderlicht, de Nederlandstalige track van hun meest recente EP Echoes from Beyond. Klasse. En volgend jaar zou er nieuw werk uitkomen.
Bark brengt groove metal of noem het death’n roll. Deze Belgische band heeft de Argentijn Martin Furia in de rangen, die momenteel behalve bij Bark ook nog bij Destruction speelt. Live wordt hij als gitarist vervangen door bassist Jorn en dan komt vaste invaller Stef (van vroeger bij Off The Cross) erbij als bassist. Bark speelde al twee keer op Graspop en vier keer op Alcatraz. Ze waren in 2019 al eens headliner op de toen derde editie van Zingem Beeft, toen met Marche Funèbre en Chalice. Bark bracht vorig jaar het album The Time Has Come uit. Op Zingem Beeft bracht Bark een stevige set met een heel rits klassiekers: Voice of Dog, Mass Lobotomy en I Remain Untamed.
Op basis van het aantal shirts bij het publiek had Bark misschien ook headliner kunnen zijn. Zelf hadden ze voor soms opmerkelijke shirts gekozen op het podium: Warrior Soul, Spoil Engine, Metal Church, Axident en Pantera. Wat dat vertelt over Bark, dat laat ik aan jullie verbeelding over. Bark bracht het grootste enthousiasme in het publiek. Bij elke track gingen de vuisten en hoorns de lucht in.
Schizophrenia heeft de afgelopen jaren een onbetwistbare status opgebouwd binnen de internationale death/thrashscene2023 was het jaar van de grote doorbraak voor Schizophrenia, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomervakantie georganiseerd had: ze stonden op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Dortmund Deathfest, Alcatraz en Summer Breeze. In dat jaar stonden ze ook al op Zingem Beeft, maar nog niet als headliner. Die plek op de affiche was toen voor Fleddy Melculy. Vanaf toen is het eigenlijk niet meer gestopt voor deze band. Dit voorjaar speelden ze als support van Hellripper toen die door Europa trok en na Zingem Beeft gaan ze op Europese tournee als support van Coroner. Op Zingem Beeft toonde Schizophrenia zich een heel degelijke headliner, met veel schwung en allure, en met volop coole poses. Een feest voor de fotografen en voor het publiek.
Deze editie van Zingem Beeft toont dat er in Vlaanderen plaats en zelfs nood is aan dergelijke metalfestivals die breed durven programmeren en die heel hard hun best doen om het publiek telkens opnieuw te verrassen.