Home » Patto – Roll ‘Em Smoke ‘Em Put Another Line Out

Patto – Roll ‘Em Smoke ‘Em Put Another Line Out

door Cor Schilstra
328 views 2 minuten leestijd

Patto, opgericht in 1970 in Londen, door zanger Mike Patto, heeft in de vroege jaren zeventig een aantal fijne prog-rock plaatjes uitgebracht, voordat Patto samen met gitarist Ollie Halsall de band Boxer begon. Na de debuutplaat Patto in 1970 en Hold Your Fire in 1971, is weer een jaar later de derde langspeler Roll ‘Em Smoke ‘Em Put Another Line Out uitgebracht.

In de afgelopen jaren zijn er verschillende heruitgaven op CD geweest, maar dit is volgens mij de eerste keer dat deze opnieuw op elpee verschijnt; toch mooi dat zoiets weer gebeurt. De kenners zijn het nog steeds niet eens over dit album, en ook ik moet zeggen dat sommige liedjes veel meer gedraaid worden dan andere. Er werd hier gewerkt aan het verleggen van een muzikale horizon misschien? Voor de muzikanten zelf ongetwijfeld lekker om te doen; een opener met een hoofdrol voor knappe piano invullingen en ruimhartige drumfills in werkelijk alle gaatjes (Flat Footed Woman), kundige, funky baslijnen met soul en bluesy omlijsting (Singing The Blues On Red), een freaky hoorspel-achtig werkstuk (Mummy) en jawel, daar is dan eindelijk Halsall’s gitaar in Loud Green Song. Dit was dan kant A. Voor mij persoonlijk een plaatkant waarvan één nummer heel veel gedraaid wordt (maar dan ook echt heel erg vaak!); de laatste met echt geweldige muzikale invullingen, en dan vooral die geweldige gitaarpartijen natuurlijk.

De B-kant bevat ook vier tracks, waaronder weer swingende piano partijen in Turn Turtle, en een pakkende spanning in het ingetogen bluesy I Got Rhythm. Met Peter Abraham is misschien de bedoeling geweest iets in de richting van Bonzo Dog Doo-Dah Band of zelfs Zappa neer te zetten. Dit is naar mijn smaak niet echt helemaal gelukt; sommige passages zijn best aardig, maar als geheel kan dit geen potten breken. Ditzelfde geldt voor afsluiter Cap’n ‘P’ And The Atto’s; grappig, maar niet meer dan dat. Voor mijzelf kan ik nog steeds de voorkeur geven aan de eerdere albums van deze zwaar ondergewaardeerde band, maar ook deze plaat zal ik binnenkort zeer naar genoegen, voornamelijk door I Got Rhythm en dat fenomenale Loud Green Song, eindelijk geregeld van vinyl kunnen gaan afspelen.   

Kijk ook eens naar