Vanavond een avond met twee bands met een goed gevoel voor humor én een goede dosis energie. Bands waar je wel een glimlach van op je lippen moet krijgen en graag de warme zon buiten voor achterlaat om in de Kleine Zaal van de Effenaar van muziek en een biertje te genieten.
The Mono Kids moeten geen onbekenden zijn als je de Nederlands punk- en garagerock scene een beetje in de gaten houdt. Michel Geelen (zang/gitaar) en Roelof van Driel (drums) zijn alweer een aantal jaartjes een gouden duo. Hun inspanningen op de plaat werden eerder beloond met goed reviews zoals hier en hier. Mocht je denken dat ze energiek klinken op de plaat, live overtreffen de mannen dat.
Het zweet gutst dan ook snel van het voorhoofd van Michel als hij zijn gitaar geselt als een bezetene en zich energiek over het podium beweegt. Hoewel de basis ligt in punk en garage weet hij er af en toe een verrassend hoogstaand riffje tussen de meer basis akkoorden te verstoppen. De mannen weten ook hoe ze een show moeten geven, zo gaat Roelof bij een nummer van zijn kruk af en drumt hij staand. Daarnaast verstaat Michel de kunst van het podiumpraatje. Met enige zelfspot en humor en erg amicaal weet hij een band te scheppen met zijn publiek én een goed verkooppraatje te geven over de beschikbare platen aan de merch tafel.
De nummers komen in een lekker tempo voorbij. Naast het vlammende eigen werk worden we nog getrakteerd op een Hank Williams cover. We zijn ook getuige van een primeurtje, het nieuwe nummer Hands dat niet eerder te horen was en op het aankomende album zal staan. Het wordt opgedragen aan de headliner van de avond.
Die headliner, Nerf Herder, blijkt een goed gevoel voor humor te hebben. Nou ja, dat wisten we natuurlijk al door hun teksten. Hun vorige show in de Altstadt in Eindhoven werd frontman Parry Grip nog onaangenaam verrast door het verlies van zijn stem, waardoor hij zich door de set heen moest improviseren. Nu grapt hij bij opkomst dat hij zijn stem weer kwijt is. Gelukkig niet waar dus, zodat we nu kunnen genieten van een volwaardige set.
Deze avond verschijnt de heruitgave van hun eerste, self-titled album. Dat moet natuurlijk gevierd worden. Het wordt dan ook integraal, met af en toe een praatje tussen de nummers gebracht. Dat is dus genieten van meezingers als Sorry, Van Halen en het weergaloze Nosering Girl met als laatste I Only Eat Candy. Toepasselijk, dat laatste nummer want Parry moet regelmatig even een snoepje wegwerken voor hij begint. Gelukkig komen ook al die andere favoriete van andere albums voorbij zoals Lamer Than Lame, Spock en in de toegift het van TV bekende Buffy The Vampire Slayer theme, het hilarische Pervert en het romantische Pantera Fans In Love. Het nummer Diana wordt omgedoopt tot Eindhoven zodat we lekker uitbundig mee kunnen zingen.
Dat de nummers zo aanstekelijk en geestig zijn is niet vreemd, Parry verdient zijn boterham met name door het maken van muziek voor shows als Phineas & Ferb, The Superhero Squad Show en andere kinderprogramma’s. Natuurlijk zijn nummers van de band die o.a. gaan over masturbatie in sokken en beloeren van meisjes wat minder kindvriendelijk. Ze liggen echter wel makkelijk in het gehoor.
Een bijzonder vermakelijke avond!